अधुरो देशको आगो

सांकेतिक तस्विर AI द्वारा निर्मित

मनोज भट्टराई

त्रिपुरेश्वरको सडकमा

एउटा सपना आगो बन्यो,
राहदानीको पर्खाइभन्दा
पीडा धेरै भारी भयो।

गणेशले केवल शरीर जलाएन,
उसले राज्यलाई एउटा प्रश्न छोड्यो
"नागरिक कति जलेपछि
सेवा सहज हुन्छ?"

उत्तर आउन नपाउँदै
सर्लाहीको अर्को आकाश रातो भयो।
विवेकले पनि आफ्नै शरीरलाई
पीडाको चितामा सुम्पियो।

एउटा आगो निभ्न नपाउँदै
अर्को आगो बलिरह्यो,
देशभर धुवाँ फैलियो,
तर संवेदनाको वर्षा परेन।

आमा अझै ढोकातिर हेर्छिन्,
"छोरो फर्किन्छ" भन्ने आशामा।
तर फर्किने त केवल खबर हुन्छ
एउटा मृत्युको,
एउटा संघर्षको,
एउटा असहाय देशको।

हामी विकासका अग्ला सपना गन्छौँ,
तर नागरिकको आँसु नाप्ने
कुनै मापन यन्त्र बनाउँदैनौँ।
हामी पुल बनाउँछौँ,
सडक बनाउँछौँ,
तर भाँचिएको मन जोड्ने
एउटा बाटो पनि बनाउँदैनौँ।

गणेशको आगो
विवेकको शरीरसम्म पुग्नु हुँदैनथ्यो,
तर यो देशले
दुःखलाई पनि
सर्ने रोग बनाइदियो।

अब प्रश्न केवल
दुई युवाको होइन,
प्रश्न यो देशको हो।

कतिवटा शरीर जलेपछि
सिंहदरबारको निद्रा खुल्छ?

कतिवटा आमाले
सन्तान गुमाएपछि
प्रणाली बदलिन्छ?

र कतिवटा सपना
राख बनेपछि
राज्यले नागरिकको पीडा देख्छ?

हे देश,
यदि अझै पनि
यी आगाहरूले तिम्रो मन पगाल्न सकेनन् भने,
भोलि फेरि कुनै गणेश,
कुनै विवेक,
अर्को सडकमा
आफ्नो शरीर होइन,
हाम्रो सामूहिक असफलतालाई आगो लगाइरहेको हुनेछ।