त्यो दिन अर्घाखाची पार्कमा सचिन नदेखिएका भए...

काठमाडौं । सामाजिक सञ्जालमा फैलिइनुअघि गाउँघरका पाखा, पखेरातिर आफ्नो बालापन बाँचिरहेका थिए सचिन परियार । मामली गाउँमा पढ्दै रमाइरहेका उनी कान्छी आमा ल्याएर बसेका बुबालाई भेट्न स्कुल बिदाको समयमा गुल्मीको तम्घास पुग्थे । केही समय बुबासँग बस्थे अनि स्कुल लाग्न थालेपछि मामली गाउँतिर फर्किन्थे ।

पाएसम्म आफू समान उमेरका साथीहरूसँग खेल्थे, नपाए एक्लै नाच्दै, गुनगुनाउँदै दौडिन्थे । गाउँको हावापानीमा स्वस्थ देखिन्थे उनी । यद्यपि, उनी ‘भेन्ट्रिकुल सिस्ट’ नामको दुर्लभ किसिमको ब्रेन ट्युमरका साथ जन्मिएका थिए, जुन हिजो बिहीबार उनको मृत्युको कारण बन्न पुग्यो ।

चिकित्सकका अनुसार, बेलैमा पहिचान भई उपचार गराएको भए उनको यो रोग निको हुन सक्थ्यो ।  जे होस्, सोसल मिडियामा ‘भाइरल’ हुनुअघि सचिनले आफ्नो बालापन खुलेर बाँच्न पाएका थिए । बालखमै व्यस्त र सकसपूर्ण दैनिकी उनीबाट टाढा थियो । तर, एक दिन उनको जीवनमा सोसल मिडिया पस्यो, अनि उनीबाट बालापानसँगै धेरै कुरा खोसियो । जस्तो कि, उनको खुसी, आफ्नो उमेरको आवश्यकता, आफू रमाउने गाउँले परिवेश, विद्यालय, आफन्त इत्यादि । 

त्यो दिन सचिन नदेखिएका भए.....

कोभिड- १९ महामारीको सन्त्रासले २०७७ सालको सुरुतिर स्कुलहरू बन्द थिए । गुल्मी तम्घासको अर्घाखाँची पार्कमा आफ्नै सुरमा खेलिरहेका थिए, सचिन ।

ठट्टा गर्दै बोल्ने मौलिक शैली, जानीनजानी निसंकोच गाइदिने यी अबोध एकदिन कुनै टिकटकरको क्यामेरा फ्रेममा परे । त्यो दिन कसैले उनको भिडियो नखिचेको हुन्थ्यो भने, खिचे पनि त्यो भिडियो टिकटकमा पोस्ट नगरिदिएको हुन्थ्यो भने सचिनको जीवनकथा अर्कै पनि हुन सक्थ्यो । 

तर, त्यो भिडियो टिकटकमा पोस्ट भएसँगै सुरु भए, सचिनका दुर्दिन । भलै, सुरुवाती समय उनकै पक्षमा देखिएको किन नहोस् । तर, उनका लागि त्यो बर्बादी र दुर्दशाको सुरुवात बिन्दु थियो । यसरी भिडियो खिच्नेको उद्देश्य गलत नै थियो भन्न त मिल्दैन । तर  भिडियो फैलिएसँगै युट्युबरहरूको नजर उनीतिर सोझियो ।