सपनाको त्यो सहरबाट ...

अक्सर यस्तै हुन्छ ।कुनै सपनाको कारण आधा रातमा निँद टुट्छ । म एकदम हडबडाएर उठ्छु । निँद टुटेपछि केहिबेरसम्म मलाई नै थाहा हुदैन कि म कहाँ छु ? कुन कोठामा छु ? कसको घरमा छु ? कुन सहरमा छु ? जब पुरै होस् मा आउँछु तब मात्र थाहा हुन्छ म जापानको आफ्नै कोठामा रहेछु । यस्तो सिर्फ रातमा मात्र हुँदैन । दिउँसो पनि कहिलेकाहिँ थकित भएर सुतेको हुन्छु तब निँद खुल्यो भने एकैछिनको लागि चिन्दिन आफ्नै कोठालाई । म स्तब्ध भएर अगाडिका कुर्सी, टेबल, टीभी, किताबहरुलाई हेर्छु । सब चिजहरुलाई यसरी हेरिरहेको हुन्छु कि यी चिजहरुसँग मेरो कुनै सम्बन्ध नै छैन । केहि क्षणको लागि लाग्छ, म कोहि अन्जान मान्छेको कोठामा घुसेको रहेछु । यो सब्... यो कोठा, यो घर साँच्चीकै अन्जान जस्तो लाग्छ । यो त बस् एक भ्रम मात्र हो । मेरो घर हो, मेरो सहरको घर.. धेरै बेचैन हुन्छु म । धेरै सोँचहरु आउँछन् । मेरो घर यो होइन त म यहाँ के गर्दै छु ? किन आजसम्म रोकिइरहेको छु यो सहरमा ? र सहरको यो घरमा ? जुन मलाई अन्जान जस्तो लागिरहेको छ ? जे सोँचेर आएको थिएँ यो सहरमा के मैले त्यो चिज पाएँ ? छैन .. त फेरि किन यहाँ रोइिरहेको छु त ? रातको आधा निँदमा र आधा होसमा यो सबै प्रश्नले मलाई पागल बनाउँछ । सिर्फ मलाई मात्र होइन घरबाट बाहिरिएका अधिकतम मान्छेहरुलाई यस्तै हुन्छ होला । खास् गरेर ती मान्छेहरुलाई जो केही सपना लिएर दोस्रो सहरमा आएका हुन्छन् र त्यो सपनालाई पुरा गर्न सक्दैनन् । त्यो समयमा घर फर्कने कुरा दिमागमा बहुद तेजले घुमिरहेको हुन्छ तर म त्यो कुरालाई मनको कतै भित्र कुनामा धकेलिदिन्छु । मनभित्रबाट आवाज आउँछ “ तँ बेबकुफी काम गरिरहेको छस् । कुन चिजको पर्खाइ छ अब ? जो तँलाई चाहिएको छ त्यो अझै मिलेको छैन । सायद मिल्ने छैन ..! र कति पर्खाइमा बस्छस् ? जा फर्केर आफ्नै सहर । “मैले यो मनका कुराहरुलाई नसुनेको जस्तै गर्छु । एकपटक घर छोडेपछि घर खाली हात फर्कन सजिलो कहाँ हुन्छ र ? हो घर फर्कन सजिलो पनि हुन्छ होला , तर त्यो मान्छेहरुलाई हुन्छ जो जुन मनशाय लिएर आएका छन् दोस्रो सहर, उनिहरुले त्यो मनशाय पुरा गर्छन् अनि घर फर्कन्छन् । तर म जस्ता घरमा फर्कन सजिलो छैन । यसै खाली हात फर्कन कोही चाहन्न पनि । अब त यो सोँच्न पनि मुस्किल भइरहेको छ । जब तीन वर्ष पहिले आफ्नो घरबाट निस्किएको थिएँ । पढाई र कमाई दुबैको लागि दोश्रो सहरमा । तब मेरो साथमा एक ब्याग र सुटकेस मात्र थियो । अब अहिले हेर्छु मैले यहाँ कति सामानहरु एक कट्ठा गरेर राखेको छु । हैरान हुन्छु कि मैले कति सामान जम्मा गरेछु घरमा । घरका सबैकुरा याद आउँछ । त्यो कोठा याद आउँछ । सरस्वति माँ को तस्बिर , हनुमानजी को मुर्ति, केहि कपडा, केहि किताब, र एक टेपरिकर्डर यी सामान भन्दा मसँग अरु केहि थिएन । त्यो समयदेखि लिएर मलाई यस्तो लाग्छ दोस्रो घर बनाएँ यहाँ आएर । धेरै मान्छेहरुलाई यो सामान्य लाग्छ । तर मलाई हैरानी हुन्छ । थाहा छैन किन कुन कुरामा ? घरबाट निस्किएको ३ बर्ष भयो । थाहा पनि भएन ..! समय यसरि नै त बित्छ । होइन होइन बित्ने समय होइन बित्ने हामी स्वयं हो । ३ बर्ष अगाडि जब यहाँ आउदा के के सोँचेको थिएँ । आखाँमा कति सपना बोकेर आएको थिएँ । के भयो ती सपना ? कसरी र किन ती सपनाहरु टुटे वा कतै पैतालाले कुल्चिए ? मलाई त्यो पनि थाहा छैन । केहि मेरो गल्तिहरु होलान् केहि समयको पनि । मलाई माया गर्ने स्मारिका पनि थिइन् । ३ बर्ष पहिले हिड्ने बेला जो स्मारिकाले मलाई दिएकी थिइन्, केहि चिठ्ठीहरु, केहि उनले आफ्नै हातले प्याक गरेका खाजा, उनले दिएका गिफ्टका सामान जसले मेरो ब्याग भरिएको थियो । उस्को प्रेम र ऊ । ऊ मेरो साथ थिई मेरो नजिक । जुन दिन (म घरबाट निक्लनु भन्दा अघिल्लो दिन), याद छ । उनले भनेकी थिइन् “ तिमी मबाट टाढा जाने होइनौ । मलाई पाउनको लागि तिमीले पहिलो कदम उठाउन जादैछौ । “ आज सोँच्छु त लाग्छ जे पनि लिएर म ३ बर्ष अगाडि हिडेको थिएँ ... सबै चिज नै त छुट्यो पछाडि । उसको साथ, उस्को प्रेम । सबै चिज कहाँ पछि छुट्यो । यति सामान मैले ३ बर्षमा भरेँ र पनि लाग्छ कति खालि खालि छु म ..!! रातको गहिरो निँदमा जहिले आवाज सुन्छु , लाग्छ उनी मसँग कुरा गरिरहेकी छिन् । भएको केही थिएन लाइट कटेको थियो र म सुतिरहेको थिएँ । झ्याल खुलै थियो, थाहा छैन मलाई किन यस्तो भ्रम हुन लाग्यो कि स्मारीका त्यो झ्यालको नजिकै उभिएकी छिन् । र मेरो लागि त्यहि गित गाइरहेकी छिन्, जुन उनले अक्सर गुनगुनाउथिन् “लग जा गले ..” म बिस्तारामा नै आँखा बन्द गरेर पल्टिरहेको थिएँ । यो पागलपन हो , तर यो रात मलाई यस्तो लाग्यो स्मारीका यहाँ मेरो कोठामा छिन् । र डर मलाई यो पनि थियो कि जब मैले आँखा खोल्छु स्मारीका गायब हुन्छिन् । र यहि डरले नै मैले आफ्नो आँखा खोलेको थिएन । स्मारीकाको आवाज मैले सुनिरहेको थिएँ । उनी कोठामा छिन् भन्ने भ्रम पालिरहेको थिएँ । तर त्यो भ्रम टुट्न थियो त्यो टुट्यो नै । अचानक लाइट आयो र मेरो आँखा खुल्यो । कोठामा भएको त्यो मेरो भ्रम र स्मारीकाको त्यो आवाज गायब भयो, लाग्यो सबै लाइटले करेन्ट जस्तै गरेर बटुलेर लग्यो । मलाई अक्सर यस्तो लाग्छ , जब म घरमा एक्लै हुन्छु स्मारीका लुकेर बिस्तारै मेरो नजिक आउछीन् । म सँग कुरा गर्छिन् , एक छाँया जस्तै गरी म सँग सँगै हिड्छिन् । मेरो पुरै घरमा अधिकार जमाउँछिन् । एक्लै घरमा बस्दा सायद यादहरु नै छाँया बनेर मेरो पछि पछि हिडिरहन्छन्। उस्लाई रोक्नेवाला कोहि हुदैन । कोहि पर्खाल हुदैन कि ति यादहरु र ति छाँयाहरुलाई रोक्न सकौँ । त्यो छाँया म सँग नै रहन्छ । म उठ्छु , बस्छु , सुत्छु उनी मेरो साथमा नै जसो गर्यो त्यसै नै गरिरहेकि हुन्छिन् । स्मारीका को याद भन्दा अरु कोहि यहाँ मसँग हुन्थ्यो त यो मेरो छाँया पनि म बाट टाढा हुन्थ्यो होला । जब स्मारीका पनि एक्लै हुन्छीन् के मेरो छाँया उनिसँगै रहन्छ होला ? कति पटक सिँढीहरुमा, बाल्कोनीमा उभिएर स्मारीका सँगै कुरा गरिरहेको हुन्छु । बस् उनीसँगै नजिक भएको भ्रम हुन्छ म मा । उनी मेरो साथमा उभिएकी छिन् । एकरात पनि यस्तै भयो, म अबेर सम्म सुतिरहेको थिएन, उठेर बाल्कोनीमा पुगेँ । त्यसपछि मलाई यो भ्रम हुन लाग्यो कि, स्मारीका मसँगै आएर मेरो अगाडि नै उभिएकी थिइन् । कति कुराहरु गरेँ स्मारीकासँग । मान्छेहरलाई यो कुरा गरेँ भने पागल भनेर मेरो कुरा हाँसोमा उडाइदिन्छन् । तर मलाई यस्तै नै हुन्छ । स्मारीका यसरी नै मेरो साथमा रहन्छीन् जहिले । आधा रातको समयमा मैले अजिबअजिब सपनाहरु पनि देखिरहेको हुन्छु । त्यो सपनाको अर्थ के हो मैले आजसम्म बुझ्न सकिरहेको छैन । एक पटक उनीलाई देखेको थिएँ सपनामा , म एक पुलमा उभिएको थिएँ । स्मारीका पुलको दोश्रोतर्फ बिपरिततर्फ उभिइरहेकी थिइन् । र त्यो पुलबीचबाट टुटेको थियो । स्मारीका सम्म पुग्नको लागि कुनै बाटो थिएन । तल गहिरो ताल थियो । र मैले सोँचिरहेको थिएँ, म कुनै पनि हालत मा स्मारिका सँग पुग्छु । तर कुनै बाटो पनि नजर आईरहेको थिएन । दोश्रो तर्फबाट स्मारीकाको डराएको आवाज सुनिइरहेको थियो । उनी रोइरहेकी थिइन् । मलाई आफुसँगै बोलाईरहेकी थिइन् । स्मारीकाले भनिरहेकी थिइन् “आउँ होइन भने मलाई लिएर जान्छन् सधैको लागि.. तिमीबाट टाढा ।” म अगाडि बढ्ने तरखरमा थिएँ । त्यतिबेला नै धेरै ठुलो धमाका भयो र म निद्राबाट बाहिर निस्किएँ । म धेरै डराइरहेको थिएँ त्यो सपना सम्झेर । जगमा रहेको पानि पिएँ र छेउमा रहेको मोबाईल उठाएर हेरेँ । बिहान चार बजेको रहेछ । सोँच्छु स्मारीकालाई सपनामा यसै समयमा नै किन देख्छु ? म यो सपना देखेर जति डराउँछु, त्यति त मैले भुत प्रेतवाला कहानी अथवा सपनासँग पनि डराउँदैन । जब स्मारीकासँग बिछोडिनेको सपना देख्छु स्मारीकालाई आफुबाट टाढा टाढा गएको देख्छु तब डराएर उठ्छु । अब डराउनको लागि कुनै ठाउँ छैन स्मारीका टाढा पुगिसकेकी छिन् र पनि अझै म डराउँछु यो सपना देखेर । हरदिन बेलुका यस्तै कति कुराहरु चल्न थाल्छन् । स्मारीकाको धेरै कुराहरु याद आउँछन् । धेरै कुराहरु मनले भनिरहेको हुन्छ । कतिपय कुराहरु मैले लेखिरहेको पनि हुन्छु । म लेख्दै गर्छु मनमा चलिरहेका कुराहरुलाई । उनको साथमा लेख्ने मलाई इच्छा छ । मैले लेखेर भएपनि मनलाई थोरै सान्त बनाउन सक्छु । र उनीहरुको बारेमा सोँच्छु जो लेख्न सक्दैन आफ्नो मनका कुराहरु, न कसैसँग भन्न नै सक्छन् । ऊ घचेटिदै, थिचिदै रहेको हुन्छ भित्र भित्र । स्मारीकाले नै भनेकी थिइन् “केहि बाहना मिल्दैन लेख्नको लागि केहि दिमागमा आएन भने, जति पनि गालि तिमीलाई आउँछ, मलाई भन्नुको लागि त्यो सबै लेख्नु । खुब गाली दिनु मलाई साँच्चै धेरै शान्त हुनेछ तिम्रो मन ।” (नारायण पोखरेलको ब्लगबाट)