“मन्दिरमा बलि : बालबालिकाको जिन्दगीसँग खेलवाड”

म मन्दिरको मेला हेर्न गएको थिएँ। हातमा बालबच्चा समातेका आमा–बाबु, टोलटोलका वृद्ध–वृद्धा, युवा–युवती र बालबालिकाको रमाइलो उपस्थितिले त्यो दिनलाई साँच्चिकै जीवन्त बनाइरहेको थियो। कतै जेरि, मिठाई, केरा, सुन्तलाको व्यापार धमाधम चलिरहेको थियो भने कतै घण्टीको घनघनाहटसँगै पूजा–आराधना जारी थियो। तर, भीडको अर्को कुनामा देखिएको दृश्यले मेरो मन भक्कानियो—मन्दिरको पवित्र आँगनमै रगत बगिरहेको थियो।

के साँच्चै मन्दिरमा बलिप्रथा आज पनि आवश्यक छ? बालबालिकाले आफ्नो निष्पाप आँखाले निर्दोष पशुहरूलाई छट्पटाउँदै मर्ने दृश्य हेर्नुपर्ने बाध्यता किन? यस्तो क्षणमा, श्रद्धा र शान्तिको स्थल मानिएको मन्दिर नै हिंसा र भयको पाठशाला बन्न पुग्छ।

बालबालिकाको मन कति संवेदनशील हुन्छ भन्ने हामी सबैलाई थाहा छ। उनीहरूले देखेका र सुनेका घटनाले उनीहरूको जीवनदृष्टिमा गहिरो प्रभाव पार्छ। तर, मन्दिरमा रगत र हिंसाको दृश्य देख्दा उनीहरूको मानसपटलमा पीडा, डर र हिंसाको संस्कार बस्ने जोखिम हुन्छ। वृद्ध आमाबुबा, जो आत्मशान्ति खोज्दै मन्दिर आएका हुन्छन्, उनीहरूको मनस्थिति समेत त्यस्तो दृश्यले विचलित हुन्छ।

त्यसमाथि, मेलाको भीडमा पशुबलिका कारण मानिसहरू धक्का–मुक्कीमा पर्न सक्छन्, दुर्घटना हुने सम्भावना बढ्छ। रगत र फोहोर छिट्टै नहट्दा सरसफाइ बिग्रिन्छ, रोग फैलिने खतरा समेत हुन्छ।

मन्दिर भनेको श्रद्धा, शान्ति र पवित्रताको स्थल हो। त्यहाँ रगत बगेपछि पवित्रताको ह्रास हुन्छ। त्यसैले अब समय आएको छ—हामी सबै मिलेर बलिप्रथा अन्त्य गरौँ। हाम्रो पवित्र स्थललाई हिंसाबाट जोगाऔँ, ताकि बालबालिकाको आँखा र वृद्धजनको मन कहिल्यै नरोओस्।

मानवताको सन्देश फैलाऔँ—मन्दिरमा बलि होइन, दया र करुणाको दीप जलाऔँ।