मन्त्रीको विवेकको ब्रेक फेल भएपछि...

शनिबार बिहानको हरिसिद्धि। सामान्य दिन जस्तै लाग्थ्यो। कोही काममा हिँडिरहेका थिए, कोही पसल खोल्दै थिए, कोही बच्चा विद्यालय जाँदै थिए। तर अचानक एउटा सरकारी नम्बर प्लेटको गाडी सडकको बिचमा गुड्यो, र ११ वर्षीया बालिका ठक्कर खाएर ढलिन्।

बालिकाको चिच्याहटसँगै सडकमा भीड जम्यो। मानिसहरू दौडिएर आए, कसैले बालिकालाई समाते, कसैले पानी छर्के, कसैले तुरुन्त अस्पताल लैजाउँ भनेर चिच्याए। तर आश्चर्य! जसको गाडीले ठक्कर दियो, त्यो गाडीमा मन्त्री साहेब विराजमान थिए—कोशी प्रदेशका आर्थिक मामिला तथा योजना मन्त्री राम राना। गाडी रोकिन्थ्यो भन्ने अपेक्षा सबैको थियो, तर मन्त्री सवार गाडी त झन् हतारिँदै अघि बढ्यो।

विवेकको ब्रेक फेल

अब प्रश्न उठ्छ—गाडीको ब्रेक काम गरेन कि मन्त्रीकै विवेकको ब्रेक फेल भयो ? किनकि दुर्घटना त हुन्छ, तर दुर्घटनापछि मानिस कसरी व्यवहार गर्छ, त्यसले उसको मानवता देखाउँछ या देखाउँदैन।

मन्त्रीले गाडी रोकेर बालिकाको अवस्था बुझ्न सकेको भए, उनलाई मानवीय भनिन्थ्यो । अस्पताल पुर्‍याउन साथ दिएको भए, दुर्घटना भन्दा पनि विवेकको विजय हुन्थ्यो । तर त्यस्तो केही भएन । मन्त्रीको विवेक सायद गाडीको सिटमुनि अड्कियो, या त्यो सरकारी सवारीसहित सिंहदरबारको अहंकारले निल्यो ।

सडकमा नागरिक, सत्तामा निष्क्रियता

बालिकाको उद्धार मन्त्रीले गरेनन्, सडकका सामान्य नागरिकले गरे । गाडी रोकिने कुरा भएएन, तर सामान्य मानिसको मन रोकियो । उनीहरूले नानीलाई सम्हाले, अस्पताल पुर्‍याए, उसको जीवन जोगाए।  त्यो क्षणमा सडकका नागरिक नै “साँचो मन्त्री” बने।

तर विडम्बना—हामीसँगका मन्त्रीहरू नागरिकको विवेकबाट पाठ सिक्ने होइन, गाडीको सिटबाट दम्भ बढाउने काम गर्छन्।

प्रधानमन्त्रीको “सामान्य” दृष्टि

घटनापछि एमाले अध्यक्ष तथा प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीले भने, “सामान्य रुपमा बच्चीलाई गाडीले छोयो, खर्च पार्टीले बेहोर्छ।”

एमाले अध्यक्ष तथा देशकै प्रधानमन्त्री ओलीलाई साेध्न मन छ– के सडकमा ठक्कर खाएर लडेकी नानी सामान्य हो ? जनताको विश्वास ठक्कर खाँदा सामान्य हो ?  राजनीतिक नेताको विवेक ठक्कर खाँदा सामान्य हो ?

यो सामान्य होइन, असामान्य हो ।  किनकि सामान्य नागरिकले मानवीयता देखाउँछन्, असामान्य नेताले दम्भ देखाउँछन् ।

नेताको नयाँ तरिका : जिम्मेवारीबाट भाग्ने’

यस घटनाले फेरि प्रमाणित गर्‍यो—हाम्रा नेताहरू जिम्मेवारी लिन सक्दैनन्। त्यसको साटो, उनीहरूले जिम्मेवारीबाट भाग्ने कला सिकेका छन्। ठक्कर दिने गाडीमा बस्ने, तर “मलाई थाहा थिएन” भन्ने।

जनताको मत लिएर चुनाव जित्ने, तर जनताको बच्चीलाई सडकमा पछारेर अघि बढ्ने । यदि मन्त्रीलाई घटना थाहा थिएन भने, त्यसलाई अझ ठूलो कमजोरी भन्नुपर्छ।

सार्वजनिक पदमा बस्ने व्यक्तिले “मलाई थाहा थिएन” भन्न मिल्छ ? त्यो भन्दा खतरनाक कुरा त के हुन्छ भने—उनीहरूलाई थाहा नै छैन, विवेक भनेको के हो भनेर ।

ठक्कर सडकमा मात्र होइन

यो ठक्कर बालिकाको शरीरमा मात्र भएन।  यो ठक्कर जनताको विश्वासमा पर्‍यो। यो ठक्कर नेताको नैतिकतामा पर्‍यो। यो ठक्कर हाम्रो राजनीति र मानवीयताको मूल्यमा पर्‍यो।

जनताले हरेक चुनावमा नेताहरूमाथि विश्वास गर्छन्। तर नेताहरूले चुनाव जितेपछि जनताको पीडा होइन, गाडीको सिटलाई मात्रै महत्व दिन्छन्।

अब जनता सोधिरहेका छन्– मन्त्रीज्यू, तपाईंको विवेक गाडीमै अड्कियो कि ? सडकमा ढलेकी नानीलाई देख्दा तपाईंको हृदय किन नजाग्यो ? जिम्मेवारी लिने हो कि कुर्सी मात्र तताउने ?

यो घटना एउटा बालिकाको मात्र पीडा होइन, हाम्रा नेताहरूको असली अनुहार देखाउने दर्पण हो । सडकमा एउटा बालिका उठाउने जिम्मा नागरिकले लिन्छन् भने, नेताहरूलाई किन चाहियो कुर्सी ?