Ntc summer Offer
Khabar Dabali १ श्रावण २०८१ मंगलवार | 16th July, 2024 Tue
NIMB

ज्यानमारा भुइँचालोसँग यसरी लडें सुरुदेखि नै...

त्यस दिन काठमाडौंमाथिको आकाश त्यस्तै थियो, दिनभरिको रिस पोख्न नपाएको अनुहारजस्तो । एउटा नाट्यघरमा संयुक्त वाचन गरिने दुईजना युवाकविहरुको कविता सुन्न जाने तयारीमा थिएँँ । सुरुवाल उर्फ पाइन्टको इँजार उर्फ बेल्ट कस्दै थिएँ । दिनको ठीक ११ः५६ बजे । हल्लायो, साला यो अराजक गिदी खल्बलिनेगरी । ‘वायु’ चढेको ‘झाँक्री’ भन्दा ठूलो रेक्टरले पो कामेको रहेछु । लाग्यो, साला ! यो अराजक अभियान यहींनेर सकिने भयो अब । एक मन डरले थर्थराउँदै चिच्याउँला झैं गर्यो । तर, यो अराजक खप्परेले हल्लिइरहेको एक तलामाथिको कङ्क्रिटको भुइँमा खुट्टा बजार्दै भन्यो– ‘हल्ट भुइँचालो हल्ट ।’ अर्को बेडमा रहेको भाइ आत्तिँदै कराउन थाल्यो । मेरो खप्परले आदेश दियो, ‘खाटमुनि छिर् केटा, खाटमुनि छिर ।’ उसले त्यसै गर्यो । म यो अराजक खप्परलाई जोगाउन टेबुलमुनि टाउको घुसाउन खोज्दै थिएँ । जनयुद्घताका पड्केको ग्रिनेड झैँ ड्वाङ्ङ आवाज आयो । छेवैको दराज बज्रिएछ भाइ लुकेकै खाटमाथि ।

हत्त न पत्त दराज उठाउँदै भनें– ‘भूकम्प रोकियो, भाग् केटा, बाहिर भाग् ।’ पश्चिम फर्केको झ्यालबाट बाहिर हेरेको त अगाडिको चोकमा शब्दमा व्यक्त गर्न नसकिने... थियो । म पनि त्यही चोकमा पुगें । तर, मेरो यो अराजक गिदीले त्यहाँ बस्नै दिएन । खुरुक्क एक तलामाथि कोठामा उक्लें । एउटा क्यामरा र झोला भिरेर तुरुन्तै बहिर निस्कें र दाँयाबाँया नसोची पूर्व ताकेर पहिलो १५ मिनेटभित्रै सुरु गरें– ‘भूकम्प म्याराथन ।’ म रहेको क्षेत्र काठमाडौं मनपाअन्तर्गत चौमती–शोभाभगवती हो ।

करिब ५ मिनेटको दुरीमा सधैं देख्ने गरेको गाई पाल्ने माटोको घर गर्ल्यामगुर्लुम भत्केको रहेछ । दुई फ्याक चिरिएका रक्ताम्य पैताला बोकेर नातिनी चिच्याइरहेकी थिइन् । घुँडामा लागेको चोट बिर्संदै बुहारीचाहिँ पुरिएका ससुरा’बालाई निकालिदिन हारगुहार गर्दै रहिछन् । उनको गुहार सुन्ने फुर्सद त्यहाँ कसैसँग थिएन । उनलाई साथ दिने भन्दा सबैको ध्यान आफ्नै ज्यान कसरी जोगाउने भन्नेतिरै थियो । मैले पनि सबै मिलेर पुरिएको मान्छेलाई निकालौं, जिउँदै हुनसक्छन् भनें । तर, त्रासको त्यस घडीमा कोही पनि आफ्नो ज्यान जोखिममा राख्न तयार भएनन् । तर, मेरो यो अराजक खप्परले त्यत्तिकै छाडेर जान मानेन । र, एक्लै थालें माटोको गाह्रो खोस्रन ।

परै बसेकाहरु मलाई त्यसरी ‘मूर्ख नबन्न’ आग्रह गर्दै थिए । तर, मैले आफूलाई रोक्न सकिनँ । सानो माटोको घर भएकाले मान्छे जिउँदै हुन सक्छन् भन्ने आशाले मन हतारिइरहेको थियो । एक्लै माटो र इँट्टा खोस्रँदै थिएँ । एक जना अधबैंसे दाइ आफ्नै जिउमा लगएको १० रेक्टरको भूकम्प हल्लाउँदै नजिक आएर सोधे– ‘भाइ ! के भ’को हो त्यहाँ ?’ भनें– ‘दाइ ! यहाँ घर लडेर एकजना बा पुरिएछन्, उनी जिउँदै रहेछन्, आउनोस् न खन्नुपर्यो ।’ ऊ खुट्टा लर्बराउँदै आयो र खोस्रन थाल्यो मसँगै भत्किएको गारो । जढ्याहाप्रति ‘सम्मान’ जागेको मेरो जीवनकै पहिलो घटना थियो त्यो ।

दुई जना मिलेर खोस्र्रन थालेको देखेर बिस्तारै दुई–तीन–चार हुँदै अरु बहादुरहरु थपिन थाले । खन्न थालेको २० मिनेटजतिमा पुरिएको मान्छेको देर्बे हात फेला पर्यो । जब मैले उनको हतमा समातें, उनले हात अफूतिर ताने । जोडले चिच्याएँ, ‘बूढो जिउँदै छ ।’ खुशीले मन गद्गद् भो । झन् छिटछिटो खन्यौं ।

बूढा मान्छेको अनुहार बोराले छोपेको रहेछ । टाउकोपट्टिको माटो निकालिसकेपछि उनी बोल्न थाले । कोल्टे परेको अवस्थामा पुरिएकाले एउटा खुट्टाचाहिँ काठको निदालले थिचेको रहेछ । बिस्तारै निदाल पन्छाएपछि उनलाई सकुशल बाहिर निकाल्यौं । उनी त्यति बोल्न सक्ने अवस्थामा नभएकाले हामीले उनीसँग धेरै कुरा सोधेनौं । उनलाई नजिकैको चौरमा लगेर पुछपाछ पारेरे पानी पिलायौं । त्यतिन्जेलसम्ममा उनका छोरा र आफन्त आइसकेकाले उनीहरुलाई जिम्मा लगाएर झन्डै ५ जना जतिको हाम्रो टोली तुरुन्त अर्को घटनास्थलतर्फ दौडियो ।

‘भूकम्पविरुद्घको पहिलो सफल कार्बाही’ बाट हामी साँच्चै उत्साहित भयौं । मेरा लागि भूकम्पमाथिको त्यो जित ऊर्जा र प्रेरणाको संयुक्त आधार भएको थियो । त्यही आधारमाथि टेकेर निरन्तर उद्घारमा जुट्न र जोखिमविरुद्घ लड्न साहस मिलिरह्यो ।

भूकम्पविरुद्घकोे पहिलो लडाइँमा जुट्दाजुट्दै उत्तिनैखेर बनेको हामी अपरिचितहरुको ‘उद्घार टोली’ अर्को ‘भूकम्प म्याराथन’ मा पश्चिमपट्टि हान्नियो । पहिलो घटनास्थलबाट ४ सय मिटर मात्रैको दुरिमा दुई ठूला पक्की घरहरु ढलेका रहेछन् । एउटा घरमा सप्ताह र अर्को घरमा बेल–विवाह (नेवार समुदायमा कुमारी कन्याहरुको पुरुषसँग बिहे हुनुअगाडि केही दिनको गुफा राखेर बेलसँग विवाह गर्ने प्रचलन छ; जुन बेललाई कन्याले बिहेपछि पनि आफुसँगै सुरक्षित राखिरहन्छिन्) चलिरहेका बखत ज्यानमारा भूकम्पले छोपेको रहेछ । सप्ताह चलिरहेको घरमा कथित भगवानले भूकम्प रोक्न नसक्दा १७ जनाको एउटै चिहान बन्यो भने बेल–विवाह चलिरहेको घरमा पापी बेल (दुलाहा) रिसाउँदा ५ जना निर्दोषहरुले अकालमा ‘काल’ स्वीकार्नुपर्यो ।

हामी पुग्दा सप्ताह चलिरहेको घर ढलेर ढलानले च्यापिएका दुई व्यक्ति ‘बचाऊ–बचाऊ’ भन्दै थिए । हामीले नजिकैको घरमा गल र हम्मर खोज्यौं । बल्लतल्ल एउटा हम्मर मिल्यो । गलको काम त्यही घर भत्किँदा उछिट्टिएको भर्याङमा लगाइएको पाइपजस्ता रडले चलायौं । दुईजना बाहिरै देखिनेगरी च्यापिएका घाइतेहरूलाई निकाल्यौं । अर्का एक जना बिजुलीको काम गर्ने व्यक्तिलाई अलि भित्रबाट जीवितै उद्घार गरी बाहिर निकाल्यौं । ढलान घरभित्र फसेका बाँकी अरुलाई भने हामीले केही गर्न सकेनौं । लगत्तै हामी बेल–विवाह चलिरहँदा ढलेको अर्को घरमा पुग्यौं । त्यहाँ अत्यन्तै कारुणिक दृश्य देखिएको थियो । पीडा भरिएको चीत्कारले नजिकैको स्वयम्भू डाँडो छिचोलिरहेको थियो ।

चार तले ढलानघर भत्किँदा छतको स्ल्याबले कम्मरमुनिको आधा शरीर किचेको र ढाडमाथिको आधा ज्यान चाहिँ कोप्रो परेको स्ल्याबमुनि निकाल्दै छट्पटाइरहेकी एक अधबैंसे दिदीको त्यो हृदयविदारक दृश्य आजसम्म पनि यो अराजक खप्परमा फनफनी नाचिरहेको छ । उनी देब्रे हातले ईशारा गर्दै बचाउन अनुरोध गरिरहेकी थिइन् । उनका ओठ सुकेका थिए । आँखा पिलिक्पिलिक गरिरहेका थिए । अनुहार पूरै पसिनाले भिजेको थियो । भर्खरै पानीबाट पाखामा फालेको माछाले जसरी मुख खोल्ने र बन्द गर्ने गर्दै थिइन् । मैले बोतलबाट पानी पिलाउने कोसिस गरें । ‘नआत्तिनोस्, हामी बचाउँछौं’ भनें । तर, त्यत्रो बढेमानको छत हामी ८–९ जनाले उठाउने कुरा तत्कालै सम्भव थिएन । तत्कालका लागि कोप्रो परेको त्यो छतलाई तल भुइँमा खसेर उनलाई पूरै च्यापिन नदिनु नै उत्तम विकल्प लाग्यो । हामीले त्यसैअनुसार लहरै इँट्टाको चाङ लगायौं ।

एक साथीले नजिकैबाट सुकेको रुखका मुढा ल्याए, त्यसैको ओत राख्ने काम गर्यौं । त्यसपछि भित्र पुरिएकाहरुलाई खोज्ने काम गर्यौँ । च्यापिएकी महिलानजिकै एकजना अन्दाजी वर्ष जतिकी नानी पनि किचिएकी रहिछन् । उनलाई निकालयौं । त्यस घरबाट दुई जनाको शव निकाल्यौँ । त्यतिन्जेलसम्ममा नेपाली सेनाका जवानहरु उद्धारका लागि आइपुगिसकेका थिए । सबै जना मिलेर च्यापिएकी महिलालाई निकाल्यौं र निजी सवारीमा राखेर तुरुन्तै अस्पताल पठायौं ।

त्यसलगत्तै हाम्रो ‘भूकम्प म्याराथन टोली’ सोझियो पूर्वी दिशातर्फ । तेस्रो घटनास्थलबाट करिव ५ सय मिटरजतिको दुरीमा प्रहरी पोस्टनजिकै तीन घर लहरै भास्सिएको ठाउँमा पुग्यौं । तीनैओटा घरका पहिलो तला भुइँतला भएर फसेका रहेछन् ।

हामीले तिनै घरबाट बचेर उम्किन सफल व्यक्तिसँग स्थिति बुझ्ने प्रयास गर्यौं । करिव ९–१० जना फसेको अनुमान गरियो । भासिएको ठाउँमा भित्र पस्ने बाटो बनाउन लाग्यौं । कसो–कसो हामी दुई जना भित्र छिर्यौं र जोडले करायौं । नजिकैको अँध्यारो कुनाबाट कोही कराएको जस्तो आवाज आयो । यताउति हेर्यौँ र फेरि बोलायौं ।

आवाज सुनियो– ‘म जिउँदै छु । मलाई बचाउनोस् ।’ टर्च बालेर हेर्यौँ । अलि पर ढलान कोल्टे परेको भर्याङमुनि एक जना छटपटिरहेको जस्तो देखियो । चारपाउ टेकेर घिस्र्रँदै नजिक पुगें । हातमा चिसो–चिसो अनुभव भयो । ज्वलनशील पदार्थ केही हो कि भन्ने लागेर हातलाई नाकमा पुर्याउँदा त आलो रगतको गन्ध पो आउँछ । नौनारी पूरै गलेको जस्तो भो ।

बाहिरको उज्यालो कतैबाट देखिँदैनथ्यो । माथिबाट अलिकति मात्र ढलान भास्सिए जीवनको अन्त त्यहीं थियो । पछाडि सुल्केर निस्कौंजस्तो लागेको थियो । तर, पीडाले निरन्तर चिच्याइरहेको त्यो ध्वनिले मलाई पछाडि फर्कन दिएन । पछाडि घस्रँदै आइरहेको साथीलाई पनि हिम्मत गर्न आग्रह गरें । झन्डै ३ मिटरजति घिस्रिएपछि भर्याङमुनिको अलि खुलाजस्तो ठाउँमा पुग्यौं ।

त्यहाँ एक जना मान्छे तिघ्रादेखि तलको भाग च्यापिएको र घोप्टिएको अवस्थामा छटपटाइरहेका थिए । उनलाई च्यापेको ढलान उचाल्न खोज्यौं, तर सकेनौं । त्यसपछि बाहिर रहेका केही साथीहरुलाई गलसहित भित्र डाक्यौं । केही घन्टाको प्रयासपछि अन्दाजी २५ वर्र्षजतिको युवालाई बाहिर निकाल्यौं । घुँडासहित तल्लो भाग किच्चिएकाले उनलाई अस्पातल लाने व्यवस्था बाहिर रहेका साथीहरुले मिलाए ।

भित्र रहेको हाम्रो टोलीले आसपासको अँध्यारो चेपतिर टर्च बालेर हेर्न र बोलाउन थाल्यो । भुइँमा रगतको आहाल थियो । हामी सबैजसो रगतमा लतपतिइसकेको थियौं । दायाँपट्टिको चेपमा कपडा देखियो । नजिकै गएर छामेको त मान्छे पुरिएका रहेछन् । ढोकानजिकै ४ जना एकै चिहान भएका रहेछन् । झन्डै ३ घन्टाजति लाग्यो हामीलाई, ती सबैको शव निकाल्न । दु ःखको कुरा, अझै भित्रपट्टि एक जना बालक कराइरहेको आवाज सुन्दासुन्दै पनि हामीले भित्र पसेर ढलान फोर्ने आँट गर्न सकेनौं किनभने आफ्नो ज्यानको माया अलि ज्यादै लाग्दोरहेछ मान्छेलाई !

यत्तिन्जेलसम्ममा रातको झन्डै ८ बजिसकेको थियो । हाम्रो टोलीले ६ जनालाई जीवितै र ७ वटा शव उद्घार गरिसकेको थियो । रात परिसकेकाले हामी त्यहाँबाट गह्रौं मन लिएर फर्कियौं । उद्घारका खास सामग्रीबिनै एउटा नागरिकको तहबाट सबैखाले जोखिम मोलेर गर्न सकिने यत्ति नै हो जस्तो लाग्यो ।

ज्यानमारा भुइँचालोले छोपेको पहिलो १५ मिनेटबाटै सुरु भएको ‘भूकम्प म्याराथन’ मा पहिलो दिनका लागि करिब ८ घन्टापछि ब्रेक लगाइयो । अब भने बल्ल दुख्न थाल्यो घरको सम्झनाले । गाउँमा रहेका आमा–बा र भाइ–बहिनीको चिन्ताले अँठ्याउँन थाल्यो अब । एक धुनले उद्घारमा लागुन्जेलसम्म त्यतातिरको यादले खासै चिमोटेको थिएन । हतारहतार डेरातिर आएँ । म बसेको घरनजिकै रहेको भर्खरै प्लटिङ गरिएको खुला ठाउँ पूरै भरिएछ । आफूसँगै रहेका भाइ–बहिनी खोज्नतिर लागियो । बहिनीले गाउँतिर (मकवानपुर– १, फापरबारीमा) कुनै मानवीय क्षति नभएको खबर सुनाएपछि यो अराजक खप्पर अलि शान्त भयो ।

चार्जिङ लाइट बालेर साढे दुई तलाको घर पूरै छापा मारियो । जगदेखि छतसम्म कहीं–कतै पनि नचर्किएको र नभास्सिएको पाएँ । घरधनीसँग सोध्दा उनले त्यो घर १५ वर्षअगाडि प्रत्यक्षतः आफैं खटेर बनाएको सुनाए । त्यसपछि घरमै बस्ने निर्णयमा पुगियो । भाइ र दुईटी बहिनीहरुलाई ‘आज घरैमा बस्ने’ भनी निर्णय सुनाएँ । सुरुमा उनीहरु तर्सिए । सबै कुरा बुझाएपछि घरमै बस्न राजी भए । बहिनीहरु खाना बनाउन लागे ।

हेर्दाहेर्दै वरपरका खालि जमिन, चौर, चोक, बाटाहरुसम्ममा टेन्ट हुनेले टेन्ट, त्रिपाल हुनेले त्रिपाल, त्रिपाल नहुनेले प्लास्टिक, बोरा आदिले बेरेर बास बनाउन थाले । केही पनि नहुनेहरु यत्तिकै खुला आकाशकै मुनि रात काट्ने तयारीमा जुटे । सबैको मन–मस्तिष्क र अनुहार पूरै डर–त्रास र अन्योलताले भरिएको देखिन्थ्यो । लाग्थ्यो, त्यो साँझ हाँसो, खुशी र उत्साह अब कहिल्यै नफर्किनेगरी सबैबाट बिलय भइसकेको छ । अँध्यारो बढेसँगै सबैको मस्तिष्कमा त्रासदीको अन्धकारले छोप्दै गएको थियो । निरन्तरको पराकम्पनले धेरैमा ‘जीवनको अन्त्य अब यहीं रहेछ’ भन्ने त्रास फैलिँदै गएको प्रस्टै देखिन्थ्योे ।

को धनी, को गरिब ! को शासक, को शासित ! को सामन्ती, को सर्वाहारा ! एकै झट्कामा सबैलाई सडकमा ल्याइदियो ज्यानमारा भुइँचालोले । एक मन त्यो असत्ती हत्यारासित आक्रोशित थियो तर अर्को मन त्यो भूकम्पको ‘साम्यवादी चरित्र’ देखेर एक्लै मुस्कुराउन पनि खोज्थ्यो । करोडौँको महलमा बिलासिताको निन्द्रा घुर्ने, एकै छाकमा गरिबको वर्र्षभरिको व्यञ्जन डकार्ने, ह्विस्की र चुस्कीमा लट्ठिनेहरु कम्तिमा एकै रातका लागि मात्रै किन नहोस्, सडकमा धूलो–मैलो र माटोसित लट्पटिँदै सुतेको दृश्य साँच्चै हेर्नलायक थियो ।

ज्यानमारा भूकम्पलाई चुनौती दिँदै यो अराजक खप्पर राति झन्डै १२ बजेतिर पल्टियो, दिनहुँ सुतिरहेको आफ्नै योछ्यानमा । आँखा अनिँदै थिए भने मन बेचैन । निदाउनुअघिसम्म यी कानहरुमा त्यही बालकको चीत्कार गुञ्जिरह्यो । लाग्छ, म त्यस रात सपनामा समेत धेरै पटक त्यही आवाज सुनेर झस्केँ ।

अन्ततः मलाई यसो भन्न मन लागेको छ–

ए, बदमास भूकम्प !
तिमीले केही पनि ख्याँँस्दैनौ
तिमी जतिसुकै विनाशकारी होऔला
जतिसुकै तागतले झम्टौला
जति ठूलो क्रोधले फाटौला
तर, यो मानव–सभ्यता
यो अस्तित्व–
कहिल्यै झुक्ने छैन तिम्रासामु
असम्भव छ मेटिन मानव–अस्तित्व
सिर्फ एक जना
हो, मात्र एक जना जिउँदो रहँदासम्म
उभिइरहने छ ऊ तिम्रो विपरीत ध्रुवमा  
र, जोगाइराख्ने छ आफ्नै सभ्यता ।...

(बाँकी अनुभूति अागामी अंकमा....)

Khabardabali

यो नेपाली भाषाको अनलाइन समाचार संस्था हो । हामी तपाईहरुमा देशविदेशका समाचार र विचार पस्कने गर्छौ । तपाईको आलोचनात्मक सुझाव हाम्रा लागी सधै ग्रह्य छ । हामीलाई पछ्याउनुभएकोमा धन्यवाद । हामीबाट थप पढ्न तल क्लिक गर्नुहोस् ।

बाँकेमा थप ६ कोरोना संक्रमितको मृत्यु 

काठमाडौं । बाँकेमा पछिल्लो एक रात र विहान गरी ६ जना कोरोना संक्रमितको मृत्यु भएको छ ।  भेरी अस्पताल नेपालगंजमा ४ र नेपालगंज कलेज कोहलपुरमा २ जना  ग...

पञ्जाबविरुद्ध दिल्लीको शानदार जित, उक्लियो शीर्ष स्थानमा

काठमाडौं । भारतमा जारी १४औँ सिजनको आईपीएलअन्तर्गत पञ्जाब किंग्सविरुद्ध दिल्ली क्यापिटल्स सात विकेटले विजयी भएको छ । पञ्जाबले दिएको १ सय ६७ रनको लक्...

ओलीलाई विश्वासको मत लिनका लागि राष्ट्रपतिले बोलाइन् प्रतिनिधिसभा बैठक

काठमाडौं । राष्ट्रपति विद्यादेवी भण्डारीले प्रतिनिधिसभाको अधिवेशन आह्वान गरेकी छिन् । प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीलाई विश्वासको मत लिने प्रयोजनका लागि...

पोखरेललाई अर्को झड्का : एमाले लुम्बिनिका सांसद दृगनारायणको पदबाट राजीनामा

काठमाडाैं ।  नेकपा एमालेका लुम्बिनी प्रदेशसभा सदस्य दृग नारायण पाण्डेले राजीनामा दिएका छन् । कपिलबस्तु २ (क) बाट निर्वाचित पाण्डले सभामुखसामू राजीनामा...

शंखर पोखरेललाई झड्का : बिमला वली माओवादी प्रवेश गरेपछि एमालेकाे बहुमत गुम्यो

लुम्बिनी। लुम्बिनी प्रदेश सांसद बिमला वली माओवादीमा प्रवेश गरेकी छन्। ओली माओवादीमा प्रवेश गरेसँगै शंकर पोखरेलको बहुमत गुमेको छ।  माओवादी र एमाले विभा...

मुख्यमन्त्री पोखरेलले राजिनामा दिनुको रहस्य !

काठमाडौं। लुम्बिनी प्रदेशका मुख्यमन्त्री शंकर पोखरेलले आज बिहान पदबाट राजीनामा दिएका छन्। पोखरेलले एकल बहुमतको सरकार बनाउन राजीनामा दिएको बुझिएको छ। ...

मुख्यमन्त्री पोखरेलको राजिनामा स्विकृत : एकल सरकारको दावी 

काठमाडौं । लुम्बिनि प्रदेशका मुख्यमन्त्री शंखर पोखरेलले मुख्यमन्त्रीबाट दिएको राजिनामा स्विकृत भएको छ ।  पोखरेलले दिएको राजिनामा प्रदेश प्रमुख धर्म...

लुम्बिनि प्रदेशका मुख्यमन्त्रीको अकस्मात राजिनामा 

काठमाडौं । लुम्बिनि प्रदेशका मुख्यमन्त्री शंखर पोखरेलले राजिनामा दिएका छन् । अविश्वास प्रस्तावको सामना गरिरहेका पोखरेलले अकस्मात राजिनामा दिएका हुन् ।...

भरतपुरमा दुई स्थानमा आइसोलेसन केन्द्र बनाइने

चितवन । भरतपुरस्थित वागीश्वरी र शारदानगरमा आइसोलेसन केन्द्र बनाउन जिल्लाको उच्चस्तरीय टोलीले  स्थलगत अध्ययन तथा छलफल गरेको छ ।  चितवनबाट प्रतिनिधित...

कारमा मृत भेटिएका तीनैजना बालकको पहिचान खुल्यो

दाङ् । तुलसीपुर उपमहानगरपालिका–६ को स्याउली बजार नजिक रोकिराखेको भारतीय नम्बरको कारभित्र हिजो शनिबार बेलुका मृतावस्थामा भेटिएका तीनैजना बालकको आज पहिच...

अरु धेरै
Vianet Nepal Internet
world Link Nepal
Right Path
Alphabet Education Consultancy

प्रतिकृया लेख्नुहोस्:

Salt Trending Alphabet Education Consultancy