प्रेरक प्रसंग : भोलि कसले देख्या छ र ?

एउटा ठूलो सहरमा एकजना निकै धनी व्यापारी बस्थे । उनको सम्पत्तिको कुनै लेखाजोखा थिएन । आफ्नो अपार सम्पत्ति देख्दा उनलाई निकै खुसी लाग्थ्यो । एक दिन आफ्नै कार्यालयको घुम्ने कुर्सीमाथि बसेर आफ्नो सम्पत्ति कसरी सदुपयोग गर्ने भन्नेबारे उनी सोचमग्न थिए । त्यस्तैमा उनको दिमागमा एउटा अनौठो जुक्ति फु¥यो । उनले सोचे, ‘जीवनमा यति धेरै सम्पत्ति कमाइयो । आखिर मैले अहिले कमाएको सबै सम्पत्ति छोरानातिकै लागि हो । बरू अबका सात पुस्तासम्मलाई पुग्ने गरी उनीहरूकै नाममा अलग–अलग खाता खोलेर बैंकमा जम्मा गरिदिन पाए कति जाती हुँदो हो । अब हिसाबकिताब गरेर सातपुस्ताका लागि रकम जम्मा गरिदिनुप¥यो ।’ अाजको नयाँ पत्रिकामा प्रेरक प्रसंग छापिएको छ-यस्तो विचार मनमा आउनासाथ उनी क्याल्कुलेटर लिएर हिसाब गर्न थाले । एउटा परिवारलाई एक दिनमा कति खर्च चाहिन्छ ? त्यसको हिसाबकिताब निकाल्न पाए त सालाखाला सो परिवारको मासिक, वार्षिक हुँदै एउटा पुस्तालाई कति खर्च लाग्ला, त्यसको अनुमान गर्न सकिन्छ । सबलाई चाहिनेभन्दा दुई–चार करोड त बढी नै राखिदिनुपर्ला भन्ने उनको सोच थियो । उनले बिहान उठेदेखि, चिया, नास्ता, बिहानका खाना, दिउँसोको खाजा गर्दै बेलुकासम्मको हिसाबकिताब मिलाउन खोज्दाखोज्दै उनी कहिले केटाकेटीको टिफिन खर्च सम्झिन्थे, कहिले पाहुना खर्च जोड्न भुल्थे, कहिले मोबाइल खर्च भुल्थे । ती सबै छुटपुट मिलाउँदा–मिलाउँदैमा दुईचार दिन बितिसक्यो उनी कोठाबाट बाहिरै निस्कन छाडिसके । उनको त्यस्तो चाला देखेर उनकी पत्नीले एक दिन भनिन्, ‘हैन, कति यो क्याल्कुलेटर मात्र चलाइरहनुभएको हो हजुर† यसो हावामा निस्किए त अलि फ्रेस हुँदो हो । अहिले गाउँमा एकजना निकै ठूला साधु महाराज आउनुभएको छ । उहाँलाई गाउँलेले पालैपालो खाना लगिदिइरहेका छन् । आज मैले पनि उहाँलाई खाना बनाएकी छु । अब हजुरले यो खाना पु¥याइदिनुप¥यो । पहिले त ती व्यापारीले पत्नीको कुरा मानेनन् । तर, उनले निकै जोड गरिसकेपछि उनी नोकरचाकरलाई खाना बोकाएर साधुको आश्रमसम्म पुगे । उनी पुग्दा साधु खाना खाइवरि चुठ्न लागेका रहेछन् । उनले आफूले पनि खाना ल्यादिएको बताए । तर, साधुले आफूले खाना खाइसकेको हुनाले फिर्ता लिएर जान अनुरोध गरे । व्यापारीले जोड गर्दै भने, ‘मेरी पत्नीले आफ्नै हातले बनाएको खाना निकै स्वादिलो हुनुपर्छ । मैले हट्केसमा ल्याइदिएको छु । भरेलाई हुन्छ । राख्नुहोस् न ।’ व्यापारीको कुरा सुनेपछि साधुले उनलाई हेर्दै भने, ‘भैगो बालक, कष्ट नगरौँ । आखिर भरे कसले देख्या छ र ?’