गोली लागेर पनि बल्लबल्ल बाँचेँ

०४६ साल चैत २४ गते संयुक्त जनमोर्चाको नेतृत्वमा ठूलो आन्दोलन भएको थियो । राजतन्त्रविरुद्ध जनसागर सडकमा ओर्लिएको थियो । सरकारले आन्दोलन दबाउन सबै शक्ति लगाएको थियो । व्यापक धरपकड भयो । त्यही दिनको सम्झनामा ०४८ साल चैत २४ गते जनआन्दोलन दिवस मनाउने निर्णय भयो । तत्कालीन सात वामघटकले चुनावी मोर्चाका रूपमा संयुक्त जनमोर्चाको निर्माण गरेका थिए । संयोजक निर्मल लामा हुनुहुन्थ्यो ।त्यतिखेर म नेकपा (एकताकेन्द्र)निकट विद्यार्थी संगठनको मीनभवन क्याम्पस अध्यक्ष थिएँ । पार्टीले मलाई कैलालीमा खटायो । त्यो दिन नेपाल बन्दको आयोजना गरियो । कैलालीको भल्का भन्ने ठाउँमा थिएँ । बाटो अवरोध गरेर माइकिङ गरिरहेका थियौँ । तत्कालीन स्थानीय विकासमन्त्री रामचन्द्र पौडेल पनि त्यतिवेला धनगढीबाट नेपालगन्जतर्फ जाँदै हुनुहुँदो रहेछ । कैलालीका तत्कालीन प्रमुख जिल्ला अधिकारी देवेन्द्रबहादुर सिंह पनि उहाँसँगै हुनुहुन्थ्यो । उहाँहरूसँगै पछि हाम्रै पार्टीले सभासद् बनाएका रवीन्द्रप्रताप शाह पनि एउटै गाडीमा हुनुहुँदो रहेछ । विद्यार्थी संगठनमा काम गरिरहेको ममा त्यतिखेर जोस बढी नै थियो । सडक अवरोध गर्दै अग्रपंक्तिमा उभिएर माइकिङ गरिरहेको थिएँ । एक्कासि रामचन्द्र पौडेललगायत चढेको गाडीभित्रबाट गोली चल्यो । मेरो कोखामा लाग्यो । एक्कासि मेरो हात गोली लागेको ठाउँमा पुग्यो । गोली लागेको ठाउँमा हात राखेर म बेतोडले भागेँ । भाग्दै जाँदा केही पर एउटा पसल खुलिरहेको देखेँ । त्यहीँभित्र छिरेँ । सडक बन्द थियो । कुनै पनि सवारीसाधनको आवत–जावत थिएन । आफ्नै अवस्था देख्दा मलाई बाँच्छु भन्ने लागेन । आफू मरे पनि सँगै आन्दोलनमा होमिएका सहयोद्धा र परिवारको मन बुझाउन केही त लेख्छु भनेर कापीकलम पनि मगाएँ । फेरि, भित्र कहाँ हो कहाँ आशाको मधुरो किरण छरिएजस्तो भयो । त्यसपछि कापीकलम त्यत्तिकै थन्क्याइदिएँ । अस्पताल जान एक्लै सम्भव थिएन । मेरो पछि–पछि केही साथी पनि आएका रहेछन् । एकजना दाइले उपचारका लागि धनगढी लैजाने व्यवस्था मिलाउनुभयो । तर, धनगढीमा पनि लामो समयसम्म प्रहरी कार्यालयमै राखियो । मलाई गोली लागेको थाहा भएपछि बाहिर आन्दोलनकारी झन् उत्तेजित थिए । यस्तो अवस्थामा अस्पताल लान नसक्ने भन्दै पुलिसले लामो समयसम्म कार्यालयमै राख्यो । ६ बजेतिर मात्रै अस्पताल पुर्याइयो । तर, धनगढीमा उपचार सम्भव भएन । अनि, भारतको बाटो हुँदै नेपालगन्ज पुर्याइयो । तर, त्यहाँ पनि उपचारमा ढिलाइ भयो । विद्यार्थीहरूले बाहिरबाट विरोध गरेपछि मात्रै उपचार छिटो गरियो । त्यसपछि काठमाडौंको शिक्षण अस्पतालमा रिफर भयो । २४ दिन अस्पतालमा नै बसेँ । त्यसो त अस्पतालबाटै गिरफ्तार गर्ने कोसिस पनि भयो । त्यसैले प्रशासनलाई छलेर अस्पतालबाट उम्किएँ । डिस्चार्ज भएको झन्डै एक महिनासम्म बोली नै बन्द भयो । संकेत गरेर आफ्ना कुरा भन्थेँ । नयाँ पत्रिकाबाट