प्रचण्ड विजयीको तेस्रो अध्याय

[caption id=\"attachment_85761\" align=\"alignleft\" width=\"110\"] लेख्क[/caption] अनेकन थरी टिकाटिप्पणी देवत्वकरणबीच पुष्पकमल दाहाल ‘प्रचण्ड’ दोस्रो पटक प्रधानमन्त्री हुँदैछन् । उनको आगमनले स्थायी सताधारीहरुको मन र मस्तिष्क छचल्किनु त कुनै नौलो होइन । तर केही उनका पूर्व सहकर्मीहरुको निदहराम हुनु चाहीँ आश्चर्यलाग्दो छ । लाग्छ, आत्मभत्सर्नाको ताण्डव किन देखाउँछन् कुन्नि ? कतिपयलाई लाग्दो हो, उनको मृत्युुमा आफ्नो जीवन सुरक्षित हुन्छ भन्ने भ्रम । तर उनीहरुमा चेत देखिदैन । हेक्का राख्दैनन् कि छिमेकीको बाख्रा खाने बाघले आफ्नो बाख्रो पनि खान्छ भन्ने कुरा । कतिपय आफूलाई अभिमन्यू करार गर्दैछन् । कुनै छिमेकी प्रचण्डको सिंहासनपछि आफ्नो प्रतिकुलता टर्ने आत्मरतिमा छन् । कोही चाहीँ प्रचण्डलाई राष्ट्रघातको नक्कली दलील पेश गर्न ब्यस्त छन् । तर बहुसंख्यक जनता प्रचण्डप्रति विश्वस्त भएर त होइन मौनताबाट आशाको डोरा बुन्दैछन् ।

यस्तो परिवेश देखिनु साच्चिँकै प्रचण्डको विजय यात्राको निरन्तरता हो । उनले जित्दा देशले जित्छ र उनले हार्दा देशले हार्छ

राष्ट्रिय एकताको सुत्रको पर्याय जस्तै बनेका प्रचण्ड प्रधानमन्त्री हुन लाग्दा मधेसीहरु खुशीयाली मनाउँछन्, जनजातीहरु हर्षित हुन्छन्, दलित लगायत पिछडिएका समुदाय मुस्कुराउनु, खस आर्यले मौनता साध्नु र फेरि मधेसी नेपाली जनताहरु भारतविरुद्ध प्रतिरोधमा उत्रनु के यो संयोग मात्रै हो कि, अराष्ट्रवादी देख्नेहरु कतैबाट परिचालित त होइनन् भन्ने पुष्टि गर्दैन र ? यस्तो परिवेश देखिनु साच्चिँकै प्रचण्डको विजय यात्राको निरन्तरता हो । उनले जित्दा देशले जित्छ र उनले हार्दा देशले हार्छ । पहिलो जीत भीमकाय जनयुद्ध शंखघोष गरेका प्रचण्डलाई त्यसको निर्दिष्ट लक्ष्य हासिल नगरी बन्दुक बिसाउनु कम्ती चुनौतीपूर्ण थिएन । तर छोटो समयमै जनताको मन जितेर देशभरीबेहेरी सिर्जना गरी अन्तर्राष्ट्रिय समुदायको ध्यान आफूप्रति आकृष्ट गराउनु दुनियाँमाथि मजाक मात्रै थिएन । गणतन्त्र र धर्मनिरपेक्षता लगायत कयौं परिवर्तनको एजेन्डामा पुराना दलहरूलाई तान्दै उत्पीडित समुदायको हितमा शान्ति सम्झौता गरी देशमा युद्धको सफल अवतरण गर्नु प्रचण्डको पहिलो जित हो । भलै शान्ति सम्झौताका केही काम गर्न अझै बाँकी नै छ । दोस्रो जीत विशिष्ट भूराजनीतिक चलखेल, पार्टी भित्र र इतरको चलखेल र स्वार्थ समुहको दबाबबीच राष्ट्रिय स्वाभिमानलाई उचो बनाउने गरी नेपालको संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्रको संविधान जारी गर्नु प्रचण्डको दोस्रो विजय हो । जुन उनीबिना सम्भव नै थिएन । त्यो समग्र राष्ट्रको विजयी हुनपुग्यो । जहाँ असन्तुष्ट पक्षको लागि संविधान संशोधन हुने माध्यम खुला छ । नेपालको इतिहासमा पहिलो महिला राष्ट्रपति र पहिलो महिला सभामुख बनाउन महत्वपूर्ण भुमिका खेलेर समग्र विश्वलाई नेपालीको उदाहरण दिन बाध्य बनाएर उनले राष्ट्रलाई शिरोधार्य गरेको कसैमा छिपेको छैन । पूर्व जनसेना प्रमुखलाई उपराष्ट्रपति जस्तो गरिमामय पदमा पुर्याएर उनले आफूले थालेको युद्ध प्रति न्याय मात्रै गरेनन्, समग्र मुक्तिकामी जनता र पुर्व जनसेनाप्रति सम्मान भाव प्रकट गरे । यो युद्ध लड्नेहरुको जीत हो । समग्रमा उनको जीत हो । भलै अझै कति घाइते योद्धाहरु असिम पीडामा छन् । तेस्रो विजयको सङ्घारमा दोस्रो संविधानसभाको चुनावमा पार्टीले लज्जास्पद हार ब्यहोरे पनि प्रचण्डको अविचलित विजययात्रा टुंगिएन । किरण र बाबुरामहरु पार्टीबाट अलग भए पनि प्रचण्ड भने निर्भिकताका साथ आफ्नो उल्लास देखाइ रहे । जनतालाई देखाएको सपना र देशको विषमतामाथि उदभव भए । आफ्नो कठोरता र लचकतालाई विपक्षीले अस्थिरता भनेपनि उनले परिस्थितिअनुसार गतिशीलता देखाए । परिणाम उनी दोस्रो पटक प्रधानमन्त्री हुँदै छन् । पार्टी तेस्रो भएता पनि उनले दर्शाएको चातुर्यता, धैर्यता, प्रतिवद्धता र जनताप्रतिको ऐक्यबद्धताले उनी तेस्रो जीतको संघारमा छन् । यो प्रगतिशील राष्ट्रवाद , राष्ट्रिय एकता र नागरिकप्रतिको सम्मान र कर्तव्यबोधको जीत हुनेछ ।

हेर्नु छ, त्यतिबेला देशले हारेर प्रचण्डले जित्नुको अर्थ नै के रहन्छ र ?

परिघटना दोहोरिएको छ, फोहोरी संसदीय ब्यबस्थाले प्रचण्डलाई अवसर जुराइदिएको छ । यो अवसरले परीक्षा लिँदै छ । यसमा खरो उत्रन सके देशसँगै प्रचण्डले जित्नेछ्न र उनको पार्टीले जित्नेछ । यो परीक्षामा उनी फेल भए देशले हार्छ, उनको पार्टीले हार्छ । प्रचण्डले त जित्ने जति जितिसकेका हुन्छन् । हेर्नु छ, त्यतिबेला देशले हारेर प्रचण्डले जित्नुको अर्थ नै के रहन्छ र ?