डेमोक्र्याटिक पार्टीका नेता मुन जाए इन दक्षिण कोरियाको नयाँ राष्ट्रपति चुनिएपछि विश्वभर चर्चा छ । यो मानेमा कि उनी उदारवादी नेता हुन्, उत्तर कोरियासँगको सम्बन्धको सवालमा पनि । मानवअधिकारवादी वकिलसमेत रहेका मुन सन् २०१२ मा पूर्वराष्ट्रपति पार्क गुन हेसँग पराजित भएका थिए । तर, उनै पार्क भ्रष्टाचार प्रकरणमा दोषी ठहरिएपछि ताजा मतमार्फत नयाँ राष्ट्रपतिको पद मुनकै काँधमा आइपुग्यो । स्मरण रहोस्, सन् १९७० को दशकमा पार्कका पिता अर्थात् तत्कालीन सैनिक शासक पार्क चुङ हीविरुद्ध प्रदर्शन गर्दा मुन जेलको छिँडीमा पुगेको राजनीतिक इतिहास छ । शान्तिप्रिय राष्ट्रपति मुन नेपालप्रिय उत्तिकै छन् । दुईपटक नेपाल भ्रमणमा आइसकेका उनी पछिल्लोपटक जुन २०१६ मा आए । त्यतिवेला मुनलाई १४ दिनसम्म घुमाउने व्यक्ति थिए, भक्तराम लामिछाने । नयाँ पत्रिकासँग ट्रेकिङ गाइड लामिछानेले राष्ट्रपति मुनसँगको यात्रा, बसाइ र उनको स्वभावबारे अनुभव सुनाएका छन् : दक्षिण कोरियाका फोटो पत्रकार थाक जे ह्यन्गसँग मेरो पुरानै चिनजान थियो । उनले मलाई आफ्नो देशका एक उच्च नेताले नेपाल भ्रमण गर्न चाहेको र सघाउन अनुरोध गरे । उनले प्रस्ताव गरेका व्यक्ति थिए, भर्खर राष्ट्रपति चुनिएका मुन जाए इन । नेपालमा भूकम्पपछिको क्षति बुझ्न चाहेको र हिमाली क्षेत्रमा ट्रेकिङ पनि गर्न चाहेको भन्दै मुनको भ्रमणका लागि सम्पूर्ण व्यवस्था मिलाइदिन भने । ह्यन्ग मुनको टिमका फोटो पत्रकार हुन् । पेसाले ट्रेकिङ गाइड नै रहेको मलाई दक्षिण कोरियाका प्रभावशाली नेतालाई नेपाल घुमाउने जिम्मेवारी आउनु खुसीकै कुरा थियो । मैले भ्रमणको प्याकेज तयार पारेर खबर गर्ने वचन दिएँ । पहिलो भ्रमणमा घोरेपानी–पुनहिल मार्गमा ट्रेकिङ गरेका रहेछन्, मुनले । त्यसैले मैले यसपटक लाङटाङ–गोसाइँकुण्ड–धुन्चे ट्रेकिङ मार्ग रोजेँ । त्यही यात्राका क्रममा भूकम्पले भत्काएका संरचना देखाउने योजना बनाएँ र काठमाडौंमा पनि ऐतिहासिक क्षेत्र घुमाउने लिस्ट तयार पारेँ । तयार पारेको प्याकेज ह्यन्गलाई पठाएँ । मेरो प्रस्ताव दायाँ–बायाँ नगरी ‘ओके’ भयो । मुनसहित चारजनाको टोली नेपाल आउने कुरा भयो । १३ जुन २०१६ मा अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलमा ल्यान्ड हुनुअगावै स्वागतका लागि प्रतीक्षारत थिएँ । टोलीको आगमनलाई मैले स्वागत गरेँ । त्यहाँको भाषामा दख्खल राख्ने भएकाले मुनसँग सीधा कुरा गर्न मलाई कुनै अप्ठ्यारो थिएन । तर, पहिल्यै थाहा थियो, उनी कोरियामा पूर्वराष्ट्रपति पार्कका कारण निम्तिएको राजनीतिक तनावबाट टाढिएर शान्ति खोज्न पनि नेपाल आएका थिए । आफ्नो नेपाल भ्रमण गोप्य राख्न चाहन्थे उनी । त्यसैले विशिष्ट नेता मुनले बासस्थानका लागि काठमाडौंको फाइभस्टार होटेल रुचाएका थिएनन् । उनकै इच्छाअनुसार मैले काठमाडौंनजिकै पुरानो शैलीको होमस्टेमा बासस्थान तयार गरिसकेको थिएँ । सामान्य कुराकानी र खानपिनपछि पहिलो रात बित्यो । भोलिपल्ट सामान्य जिप चढेर काठमाडौं छाड्दै नुवाकोट प्रवेश गरियो । पूर्वनिर्धारित प्याकेजअनुसार मैले नुवाकोटको बेलकोट लैजाँदै थिएँ । भूकम्पले ध्वस्त बेलकोटस्थित आरुखर्क माविसम्म पुर्याउनु थियो । त्यहाँ पुगेपछि उनले पुनर्निर्माण भइरहेको स्कुलमा भोलेन्टियर बनेर दुई घन्टा श्रमसेवा गरे । यसबाहेक काठमाडौंबाटै लगिएको एक लाख रुपैयाँबराबरको विज्ञान विषयको प्रयोगात्मक सामग्री हस्तान्तरण गरे। सकाउनुपर्ने यात्राअनुसार समय निकै कम थियो । त्यही दिन जिपमा रसुवाको स्याफ्रुबेँसी पुगियो । त्यो रात स्याफ्रुबेँसीमै बित्यो । पहिलो दिनको लामो यात्रामै मुनबारे म अचम्मित भएँ । त्यो स्तरको कुनै पनि विदेशी नेता सामान्य जिपमा चढेर कच्ची बाटोको पीडा स्विकार्दै यात्रा गर्न सायद आनाकानी गर्छ । तर, मुनले त यात्रापछि समेत कुनै पीडा या दुःखेसो पोखेनन् । दुःख सहन सक्ने उनको तागत प्रभावित पार्ने खालको थियो । १५ जुनदेखि ट्रेकिङ सुरु भयो, स्याफ्रुबँेसीबाट । घोरेपानी–पुनहिल ट्रेकिङ गरिसकेकाले होला, उनमा आत्मविश्वास प्रस्टै देखिन्थ्यो । सामान्य कपडा लगाएर साधारण स्पोर्ट सुजमै मुन हि“ड्न तयार भए । जबकि सधैँ ट्रेकिङ गाइड गर्ने हामी लवाइमा निकै व्यवस्थित थियौँ । कोरियाबाट आएको टोलीमा नेपालबाट मसहित नौजना थपिएका थियौँ । ट्रेकिङको पूरा अवधि ११ दिनको थियो । स्याफ्रुबेँसी हुँदै रुटका विभिन्न खण्ड पार गर्दै गोसाइँकुण्ड पुगिएको थियो । भूकम्पले पूरै गाउँ भत्किएर सयौँ पुरिएका बस्ती नियाल्दै, भूकम्पकै कारण भत्किएको रुट पन्छाउँदै यात्रा गरिएको थियो । यो अवधिमा मुनको आनीबानी नजिकबाट बुझ्ने मौका मिल्यो । उनी खासै धेरै नबोल्ने स्वभावका रहेछन् । रसरंगका कुरा त गर्दै नगर्ने । छोटो र ठिक्क कुरा मात्रै गर्ने, आफू थोरै बोल्ने र अरूका कुरा सुन्ने गर्दा रहेछन् । ठट्टाभन्दा पनि अरूका दुःखका कुरा सुनेर गम्भीर बन्ने गर्दा रहेछन् । यात्रामा उनले आफू जेल पर्दाको कहानी पनि सुनाए । १९७० को दशकमा तत्कालीन आर्मी शासनले आर्मीको कडा कोर्स गर्न लगाएको रहेछ । ट्रेकिङ रुट आसपासका घरहरू नराम्रोसँग भत्किएको देखेपछि उनी टक्क अडिन्थे । एक टकसँग नियाल्थे र तथ्य बुझ्न चाहन्थे । घटनाको विवरण सुनेपछि निराश हुन्थे । भूकम्पपछि लाङटाङ क्षेत्रमा लजहरू पुनर्निर्माण भएका थिएनन् । समस्या धेरै थियो । तर, मुनले बसाइको असहजता कहिल्यै व्यक्त गरेनन् । यात्रामा उनलाई कोरियन खानाको समेत व्यवस्था गरेका थियौँ । तर, उनले खान रुचाएनन् । नेपाली स्वादमै जोड गरे । कोरियनका लागि वाइन पिउनु चिया पिएजस्तै हो । हामीले ब्रान्डेड रक्सीको व्यवस्था पनि मिलाएका थियौँ । तर, नेपाली घरेलु रक्सीकै स्वाद लिए । राति सुत्नुअघि एक पेग मात्रै लिन्थे । खासमा यात्रामा कसैसँग ठूलो व्यवहार देखाएनन् । जहिल्यै टोलीसँगै बसेर सामूहिक खाना खान रुचाउँथे । ट्रेकिङ रुटमा भेटिएका स्थानीयलाई उनी नमस्कार गरिरहन्थे । नेपालीले स्वागतस्वरूप हाँस्दै नमस्कार फर्काएपछि निकै खुसी हुन्थे । नेपालीको यही बानी बढी मनपर्ने सुनाउँथे । भत्किएका घरमा हाँसिरहेका नेपाली देख्दा उनी प्रभावित हुन्थे र भन्थे, आहा ! दुःखमा पनि कस्तो रमाउन सकेका । मुनले यात्राभर व्यक्तिगत काम कहिल्यै अरूलाई लगाएनन् । गोसाइँकुण्डमा एक–दुई घन्टा मात्रै बस्ने र तल लौरिबिनामा झरेर बास बस्ने प्याकेज योजना थियो । तर, गोसाइँकुण्ड पुगेपछि मुन तल झर्नै मानेनन् । मोहित भए उनी । उनकै जोडबलमा त्यो रात माथि नै बसियो । यात्रामा सबैभन्दा आनन्द गोसाइँकुण्डमै लागेको उनले सुनाएका थिए । ट्रेकिङको अन्तिम दिन धुन्चेमा खसी नै काटेर खुवाइयो । नेपाली स्वादमा बनाएको खसीको मासु खुब मन पराए । तर, फोटो खिच्न भने खासै सौखिन रहेनछन् । समय मिल्यो भने किताब पढ्न रुचाउने स्वभाव रहेछ । ००० ट्रेकिङ सकाएर २६ जुनमा काठमाडौं फर्कियौँ । दरबार स्क्वायर, असन र स्वयम्भूमा पनि घुमाइदिए“ । वनस्थलीमा रहेको एउटा बालगृहमा खाद्यान्न सहयोग गर्न पुगे । दरबार स्क्वायर घुम्दा उनी निराश भए । किनभने, पहिले देखेको दरबार यसपटक भूकम्पले क्षतिग्रस्त भएको थियो । असन घुम्ने उनकै इच्छा थियो । इन्द्रचोकमा लस्सी खाएका उनले इन्द्रचोकमा नेपालको चिनो भन्दै एउटा सर्ट किने । चरेसका थाल र ढलौटका कचौरा पनि किने । असनमा किनेको त्यो सर्ट उनले कोरियामा टेलिभिजन अन्तर्वार्ताहरूमा लगाउने गरेको पनि फोटोमा देखिन्छ । २९ तारिखमा भुटानका लागि काठमाडौं छाड्दाछाड्दै मुनले मौका मिल्दा फेरि नेपाल भ्रमण गर्ने बताएका थिए ।