प्रचण्डको ‘एक नम्बर’को दौड : जित्लान् त ‘स्वर्ण’ ?

काठमाडौं । एकिकृत नेकपा माओवादीका अध्यक्ष पूस्पकमल दाहाल ‘प्रचण्ड’को देशदौडाहा जारी छ । पछिल्लो केन्द्रिय समितिको बैठकबाट आगामी २ वर्षमा पार्टीलाई एक नम्बरको बनाउने उद्धघोष गरेका प्रचण्डलाई नयाँ शक्ति निर्माण अभियान छेडेका आफ्ना पूर्व सहकर्मी बाबुराम भट्टराईको चुनौति सामना गर्नु त छदैंछ । भद्रगोल अवस्थामा रहेको पार्टी प्रणाली सुधार्ने चुनौति र ठुलो अपेक्षामा चुलिएको असन्तुष्टीको सम्बोधन नगरी उनले भनेको एक नम्बरको पार्टी बन्दैन । उनी छन् । उनका मुख्य सहकर्मी मोहन वैद्य ‘किरण’, बाबुराम भट्टराई र राम बहादुर थापा ‘बादल’ जस्ता जनयुद्दका उनका सहकर्मी छैनन् । जनयुद्दको विरासत बोकेको माओवादीको मुल धार उनीसँगै छ । मुलधार रहनुको अर्थ उनीसँग जनयुद्दका एजेण्डाहरु छन् । जनयुद्दका नकारात्मक र सकारात्मक दुवैको मुलधार उनी नै हुन् । जनयुद्दको क्रान्तिकारी पार्टी विगारेको आरोप मात्रै उनीमाथि छैन । जनयुद्दले सिर्जेका उपलब्धी पनि उनीसँगै छ । जनयुद्दका बाँकी कार्यभार उनैले पुरा गर्नुछ । जनयुद्दमा १२ हजारको बलिदान भएको थियो । हजारौंको संख्यामा घाईते तथा अपांग भए । ति सबैको जिम्मेवारी उनको काँधमा छ । पार्टीमा वर्ग उत्थान भएको छ । नेताहरुसँग जनयुद्धको विश्वास पूर्ण नगुमेपनि विश्वासको उही आधारभुमि छैन । जनयुद्ध लडेका हजारौं योद्धा अरबी भूमिमा छन् । तिनीहरु उतैबाट कहिले उत्तेजित हुन्छन् र उनलाई गाली गर्छन् । उनले जित्दै गर्दा ति खुशि हुन्छन् र प्रचण्डलाई स्यावास भन्छन् । ति सबका मन फर्काउनु छ । गुमेको विश्वास पून आर्जन गर्नु, सिथिल जस्ता नेता कार्यकर्तामा ज्यान भर्नु, पार्टीमा भएको वर्ग उत्थान पूर्णत रोक्नु र तीनलाई सर्वहाराकरणको वर्गभट्टीमा होम्दै जनआधार खडा गर्नुलाई एकमुष्ठ हेर्दा जो कोहीलाई कहाली लाग्न सक्छ । तर प्रचण्डले यो गर्नुछ –नत्र उनको पार्टी एक नम्बरको बन्दैन । एमाओवादीका आफ्नै नेता तथा कार्यकर्ताले ‘एक नम्बर’को कुरा गरेपनि विश्वस्त छैनन् । प्रचण्ड आफैलाई लागेको छ–उनका कुरा आफ्नैहरुले विश्वास गरेका छैनन् । बेलाबेलामा भन्छन् –मेरा कुरा तपाईहरुलाई विश्वास लाग्ने थिति छैन । उनी शंका सहित एक नम्बर भन्न छोड्दैनन् । विहानदेखि बेलुकासम्म प्रचण्डलाई पानी पिउन फुर्सद छैन । उनी अहोरात्र मेहेनतमा छन् । उनका सहकर्मीहरु उनका अघि उनीजस्तै लागेर या झुण्डिएर उनीसँगै दौडिएका भेटिन्छन् । तर उनीहरु आफैं भने ‘एक नम्बर’ बन्ने दौडमा वाध्यताबश हिडेका बुढा यात्रिहरुजस्ता लाग्छन् । प्रचण्डले भनेको ‘एक नम्बर’ बनाउन प्रचण्ड एक्लैले सक्दैनन् । उनको पार्टीमा क्रान्तिकारी ज्यान नभरी त्यो सम्भव पनि छैन । पार्टीको ज्यान भर्नु भनेको संगठनलाई चलायमान बनाउनु हो । एमाओवादीको संगठनात्मक प्रणाली छोइनसक्नुको छ । नेताहरुले आआफ्ना ‘एसमेन’ च्याप्न छोडेका छैनन् । उनीहरुले यसो गर्न नछोडेसम्म कार्यकर्ता तहमा संगठनात्मक विश्वास भरिदैन । प्रचण्डले यतातिर ध्यान दिएका छन् या छैनन् । कहिलेकांही प्रचण्ड बढी आत्मविश्वासी हुन्छन् । अरु दलसँगको राजनीतिक मोर्चामा पर्याप्त कुटिलता र चालकदमीले काम गर्छ तर पार्टी निर्माणमा त्यो पक्ष सहायक हो । पार्टी निर्माणमा विचार, स्पष्ट राजनीति र त्यसलाई लागु गर्ने संगठन चाहिन्छ । संगठन नै उनको एकमात्र एक नम्बरको यस्तो अस्त्र हो जहाँ उनको ध्यान अझै पुगेको छैन । संविधान निर्माण गरेको जस र राजनेताको सामाजिक स्विकारोक्तिले यतिबेला प्रचण्डलाई तेस्रो हुनुको दुख छैन । हो यहिंनेर प्रचण्ड सचेत रहनु जरुरी छ । उनी दुखमा तलका आफ्नाहरुसँग जाने र सुखमा उपल्लाहरुसँग रमाउँछन् भन्ने आरोप उनकाहरुले लगाँछन् । सारमा प्रचण्डले दुनियाँ होइन तल झोक्राएर बसेका आफ्नाहरुलाई खुश बनाए भने उनको ‘एक नम्बर’को दौड अभियानमा ‘स्वर्ण’ जित्लान् ।