बाबुराम किन गर्दैछन्, मालेमावादको विरोध ?

काठमाडौं । एकीकृत माओवादी परित्याग गरी नयाँ शक्ति निर्माण अभियानमा लागेका डा.बाबुराम भट्टराईले केही दिनमै नयाँ पार्टी घोषणा गर्दैछन् । केही दिनमा नयाँ पार्टी घोषणा गर्ने तयारी गरेका उनले आफ्नो पार्टीलाई नत माक्र्सवादी बनाउँदैछन् नत माओवादी न कम्युनिष्ट नै । उनले दश वर्ष जनयुद्ध लडेर आएका माओवादी नेता कार्यकर्तालाई पनि साथै लिएर नयाँ पार्टी बनाउँदैछन् । तर उनले आफूले बनाउन लागेको पार्टीमा गैरकम्युनिष्ट पनि रहने बताएका छन् । गैरकम्युनिष्ट विचारका मान्छे पनि आफ्नो पार्टीमा अटाउने भएपछि कम्युनिष्ट नाम राख्नु उनले आवश्यक नठान्नु स्वभाविक हो । तर प्रश्न उठेको छ कि कम्युनिष्ट र गैरकम्युनिष्ट विचारका सबैलाई समेटेर उनले पार्टी बनाउन लागेका छन कि मोर्चा ? एमाओवादी परित्याग गरी नयाँ शक्ति भन्दै हिँडेका भट्टराईको पक्षमा पछिल्लो समय केही लहर पनि देखिएको छ । तर पनि लहर चलेको छ र उनको अभियानमा लागेको घोषणा गर्दैछन्, ती सबै आफूलाई सच्चा कम्युनिष्ट भन्ने नेता कार्यकर्ताहरु नै उनको पछि लागिरहेका छन् । खासगरी नेपालका बौद्धिक तप्का तथा शिक्षित वर्ग र मुलुकको आर्थिक समृद्धि चाहने युवाहरुलाई समेट्ने डा. भट्टराईले बताइरहेका छन् । भट्टराईले एमाओवादी परित्याग गरेर गएपछि उनी पक्षधरका अधिकांश नेता कार्यकर्ताले पनि एमाओवादी छाडेर उनकै अभियानमा लागेका छन् । अहिलेसम्म सबै पार्टीका परिवर्तनका पक्षधर जोशिलो युवाहरुलाई आफ्नो अभियानमा समेट्ने बताए पनि अहिलेसम्म गैरकम्युनिष्ट अझ भन्ने हो भने गैरमाओवादीलेसमेत साथ दिएका छैनन् । जनवादी क्रान्ति सम्पन्न गर्न जनयुद्ध नै जरुरी भएको भन्दै जनयुद्धको कार्यदिशा पारित गरेर अघि बढेको विप्लव माओवादीका तीन केन्द्रीय नेताहरु बुधबार मात्रै भट्टराईकै नयाँ शक्तिमा लाग्ने घोषणा गरेका थिए । तर उनीहरु जनयुद्धको तयारी गरेको विप्लव माओवादी छाडेर बाबुरामको पार्टीमा आएको घोषणा गरिरहँदा बुधबार नै भट्टराईले आफ्नै निवास सानेपामा पत्रकार सम्मेलन गरी आफ्नो पार्टीले मालेमावादलाई स्वीकार नगर्ने स्पष्ट पारे । उनले पार्टीको नाम माक्र्सवादी, लेनिनवादी, माओवादी वा कम्युनिष्ट नै नरहने स्पष्ट मात्र गरेनन्, नेपालमा ‘माओवाद’को उपयोगिता सकिएको तर्क गरे ।  अबको नेपालको ऐतिहासिक आवश्यकता माओवादबाट पुरा हुन नसक्ने दाबी गर्दै उनले मुलुकको अहिलेको आवश्यकता तीब्र आर्थिक वृद्धि भएको उल्लेख गरे । भट्टराईले आर्थिक रुपमा विकसित मुलुक चीनको चर्चा त गरे तर आर्थिक विकासका लागि माओवादीलाई छाडेर देङ्गको नीति लिनु परेको तर्क गरे । यसअघि माफूलाई माओवादी भनेर गर्व गर्ने भट्टराईले चीनमा माओको क्रान्तिपछि संसारभरी नै क्रान्तिकारी देखिन पार्टीको नाम माओवादी राख्ने गरिएको भन्दै आलोचनात्मक टिप्पणी गरे । माक्र्सवाद, लेनिनवाद र माओवादलाई मान्नेहरुसँग गैरकम्युनिष्टहरु कसरी अटाउन सक्लान् ? भन्ने मात्र होइन, जस्तोसुकै विचार बोक्नेहरु पनि अटाउन सक्ने कस्तो खिचडी पकाउँदैछन् अन्याैलकाे विषय भएकाे छ ।