पूर्वप्रधानमन्त्री बाबुराम भट्टराईलाई देखेपछि स्थानीय मार्सिङ गुरुङ धर्धरी रोए

लाप्राक (गोरखा), भूकम्पको पहिलो झड्कामै ध्वस्त लाप्राक गाउँ पुगेका पूर्वप्रधानमन्त्री बाबुराम भट्टराईलाई देखेपछि स्थानीय मार्सिङ गुरुङ धर्धरी रोए। जब गुरुङले भट्टराईलाई गाउँका प्रतिभाशाली व्यक्तिहरूको निधन भएको दुर्दान्त कथा सुनाउन थाले, उनीमात्र होइन त्यहाँ उपस्थित सबै गाउँलेको आँखा रसाइरहे। ‘लाप्राक पहाडको कुनामा लुकेको गाउँ हो। नामै नचलेको हाम्रो गाउँमा डिलबहादुर भाइ भर्खर गायक कलाकारका रूपमा नाम कमाउँदै थिए। उनी पनि पुरिएर मरे। हिमाल आरोहण गरेर गाउँलाई चिनाउन खोज्ने आशबहादुर पनि पुरिएर मरे’ मार्सिङले घिक्कघिक्क गर्दै भन्दै गए, ‘गाउँ पनि सबै भत्कियो। अरू गाउँमा त भूकम्पमात्र गएको छ। हाम्रोमा त भूकम्प पनि गयो पहिरो पनि गयो। अहिले पनि सुख्खा पहिरो झरिरहेको छ। पहिरोमा परेर बाटोमा हिँडिरहेका नौजना मरे। कोही पनि गाउँ फर्केर जान सकेका छैनन्। बारीको गहुँ बारीमै झरेर गयो। मुख्य बाली आलु हो। त्यो पनि बारिमै कुहिएर गयो। केही पनि बारीमा जान सकेका छैनन्।’ उनले पहिरोभित्र पुरिएका गाउँलेको शव अहिलेसम्म पनि झिक्न नसकेको कहानी सुनाउँदा महिला धरधरी रोए। ‘मर्ने बरु मरेर गए। यो बिजोक देख्नु परेन। हामी किन मर्न सकेनौं ?’ मार्सिङले यसो भन्दा भट्टराई पनि स्तब्ध भए। गाउँलेको गुनासो सुनाउँदै अर्का सन्तोष गुरुङले गाउँको अवस्था अब के हुने भन्नेमा सबै चिन्तित भएको बताए। ‘गाउँमाथि पनि पहिरो छ। गाउँमुनि पनि पहिरो छ। गाउँभित्र पनि चिरैचिरा छ। यस्तो गाउँमा अब हामी कसरी बस्ने ?’ उनले प्रश्न गरे, ‘थातथलो नछोडौं यो बर्खामा झन् ठूलो विपत्ति आउँछ। छोडौं भने कहाँ जाऔं ? अहिले टहरो बनाएर बसिरहेको गोप्सीडाँडामाथि पनि पहिरो छ। गाउँलाई अन्यत्र सार्दा लाप्राकको मौलिकता के होला ? हाम्रो घाँटु, मारुनी, भेषभूषा, भाषा, रहनसहन के होलारु हामी धर्मसंकटमा छौं।’ एक महिनादेखि खेतीपातीमा जान नसकेको सन्तोषले बताए। ‘गाउँ छोडेर यति टाढा आएर बसेका छौं। बाटोमाथि पहरो अड्केर बसेको छ। बारीमा जान बाटो छैन। बारी पनि पहिरिएको छ। पहिरोले बारीको गहुँ, आलु, मकै पनि पुरेको छ। गरेर खाने हामी किसान अर्काको अगाडि हात थापेर खानुपर्ने भिखारी भयौं’ कहिल्यै अर्काको सामु हात नफैलाएका उनले भने। आजको अन्नपूर्ण पोष्ट दैनिकमा खबर छ ।