माओवादी आन्दोलन : दश समस्या र दश समाधान

$\"\"$ माओवादी केन्द्र (तत्कालिन एनेकपा माओवादी) दोस्रो संविधानसभाबाट तेस्रो शक्तिमा मात्रै झरेको छैन, पार्टी, संगठन र राजनीतिक कार्यदिशामा समेत उस्तै भद्रगोलको स्थितिमा छ । भरखरै सकिएको माओवादी केन्द्रको पोलिटब्युरो बैठकले पार्टी संगठन सृदृढीकरणको कार्ययोजना बनाएपनि संगठनात्मक सबालमा भने नेपलको इतिहास नै राख्ने गरी ४ हजारको हाराहारीमा केन्द्रीय समिति बनाउने निर्णय गरेको छ । यसै सन्दर्भमा केही समयअघि १० माओवादी पार्टीबीचको एकताका लागी महत्वपूर्ण भूमिका खेलेका माओवादी केन्द्रका केन्द्रीय कार्यालय सदस्य तथा युवा इन्चार्ज मणि थापाले माओवादी आन्दोलनका १० चुनौति र सम्भावना केलाएका छन् । थापासँगको कुराकानीमा खबरडबलीका लागि जीवन कुवँरले तयार गरेको यो सामाग्री– माओवादी आन्दोलनका दश समस्या

माक्र्सबाद, लेनिनवाद, माओवादको आधारभुत सिद्धान्तलाई गम्भिरतापूर्वक आत्मसाथ नगर्नु ।
जनयुद्ध र जनआन्दोलनको ऐतिहासिक मूल्याकंन गर्ने तत्परता नदेखाउनु।
अहिलेको पूँजिबाद र साम्राज्यवादलाई गहिरो गरी बिश्लेषण गर्न नसक्नु ।
इतिहासको गम्भिर समिक्षा गर्नमा अरुची देखापर्नु । जसले गर्दा माओवादी केहि पर हटेको छ ।
राजनीति र बिचारलाई केन्द्रमा राख्नु भन्दा संगठन र ब्यक्तिलाई केन्द्रमा राख्ने प्रवृतिले प्रश्रय पाउनु । जसले गर्दा पार्टीभित्र बिवाद उत्पन्न भइराख्नु ।
सामाजिकीकरण र जनपक्षीयकरणको मुद्दालाई अनदेखा गर्नु ।
कार्यकर्ता र जनता भन्दा नेता धेरै महामानव हुन् भन्ने चिन्तन विकास हुनु । म नेता हुँ भन्ने सोँच माओवादीभित्र छ । जसले गर्दा जनताको मन चिडिएको छ ।
पार्टीभित्र दुई लाइन संघर्षको महत्वलाई नबुझ्नु ।
कम्युनिष्ट आन्दोलन भूइँ तहका जनतालाई सम्वृद्धिकरण आन्दोलन गर्ने भन्ने कुरा अनदेखा गर्नु ।
संगठनलाई चाहिने भन्दा बढी महत्व दिनु र आन्दोलनलाई गौण बनाउनु । एजेण्डा र आन्दोलन नबुझ्नु । साँस्कृतिक, राजनीतिक, आर्थिक आन्दोलनकाबीचमा अन्योन्यास्रितसम्बन्ध हुन्छ । त्यसले मात्र समाज अगाडि बढ्छ भन्ने कुरा पार्टीले नदेख्नु ।

माओवादी आन्दोलनका दश समाधान

अहिलेको साम्राराज्यवादी युगमा पनि समाजवादी विचार नै साम्राराज्यवाद भन्दा उन्नत बिचार हो भन्ने कुरा दह्रो गरी पक्रनुपर्छ ।
जनयुद्ध र जनआन्दोलनको ऐतिहासिक भौतिकवादी ब्याख्यासहित निष्कर्षमा पुग्नुपर्ने छ । यसलाई पार्टीका नेताहरुले गम्भिर ढंगमा सोच्न जरुरी छ ।
अहिलेको पुँजिवादले भूमण्डलीकरणसहितको साम्राराज्यवादले साना–साना देशहरुभित्र प्रभाव पारेको छ । त्यस बिरुद्ध समाजवादी चेतना र राष्ट्रिय एकता कायम गर्न प्रयत्न गर्नुपर्छ ।
पार्टीलाई निरन्तर र गतिशिल रुपमा अगाडी बढाउन जरुरी छ । र, पार्टीमा युवाहरुको प्रवेशलाई महत्वपूर्ण स्थान दिनुपर्छ । अहिलेको युवा शक्तिमा जोश, जाँगर र क्षमता सबै छ ।
पार्टीभित्रको दुई लाइन संघर्षलाई ब्यवस्थित गर्ने र बिचारको आधारमा नेतृत्व स्थापित गर्न प्रयत्न गर्नुपर्छ ।
पार्टीभित्र आउने नयाँ विचारलाई स्वागत गर्ने र संगठनमा पक्कड हुनेले विचारको नेतृत्व गर्छन भन्ने व्यबहारवादी दृष्टिकोणबाट पार्टीले गम्भिर रुपमा सोच्न आवश्यक छ ।
जनसम्बन्धलाई सुदृढ गर्ने र माओवादी पार्टीको सामाजिकिकरण समस्या छ , त्यसलाई हल गर्ने ।
माओवादी पार्टीभित्र धनी र गरिबबीचको खाडल छ त्यसलाई समावेशी अर्थतन्त्रबाट धनी र गरिबको फैसला टुङ्ग्याउन हतार भइसक्यो । ढिला नगरी गरी नटुङ्ग्याए पार्टीलाई खतरा छ ।
इतिहासको माओवादी आन्दोलनभित्रको क्रान्तिकारिता, इमान्दारिता र लगनशिलता साथ–साथै सम्भावनासहित इतिहासको मूल्याङकन गर्नुपर्छ ।
माओवादीलाई विचारमा स्वतन्त्रता र काम कारवाहिमा एकरुपता लेलिनबादी सिदान्त अनुसार लैजानुपर्छ । जनवादी केन्द्रियता सिदान्तलाई दह्रो गरी पक्रिएर एउटा जनपक्षिय पार्टी र प्रगतिशिल पार्टी बनाउने दिशामा अगाडी बढ्नुपर्छ । त्यसका निम्ति क्रान्तिकारी धुव्रिकरण र क्रान्तिकारी रुपान्तरणको प्रक्रियालाई निरन्तर अगाडी बढाउँदै जानुपर्छ ।