सुन्दर पोखरामा कुरुप व्यापारः जहाँ तोकिन्छ जवानीको मूल्य

कति ? तीन सय रुपैयाँ । कति जना ? ‘तीन जना।’ ‘तीन जनाको त तीन हजार रुपैयाँ ।’ रात भरी ? हुन्छ।’ यो अप्रिय सम्वाद प्रिय पोखराको हो । बाग्लुङ्ग जाने बसपार्क आसपसमा तपाई पुग्नुभयो भने यो शब्द अवस्य सुन्न सक्नु हुन्छ । सुन्दर नगरी पोखरा भित्रै छ समाजले सबैभन्दा कुरुप भनेको धन्दा । जवानीको मोलमालाई हुन्छ यहाँ । नारी अस्मिता र अस्तित्वको वधशालामा रुपान्तरण हुँदै गएको छ पोखरा । दुःखका साथ भन्नुपर्छ, यो ठाँउ पोखराको नक्सा भित्रै पर्छ । शनिवारको दिन थियो । अफिस नियमित जान नपरेपनि अफिसको काम गर्नु पर्ने हुन्छ प्राय । दिउँसोको १ बजे अफिसबाट निस्कदै थिएँ । एक्कासी मेरो मोवाइलको घण्टी बज्यो । झसंग भयो मन । मोवाइल हेरें, नयाँ नम्बर । उठाएँ, एउटा एनजीओबाट रहेछ । कुश्मा बजारको खुला चौरमा गरीव मान्छेहरुको कुम्भ मेला लाग्या छरे, त्यो प्रर्दशनीको फोटो लिने जिम्मा मेरो आइपरेछ । नुनको सोझो गर्नै प¥यो। मैले हुन्छ भनें । [caption id=\"attachment_70585\" align=\"alignleft\" width=\"208\"] लेखक[/caption] क्यामरा झोलामा बोकेर कुश्मा जाने तयारीमा लागेँ । एक जना साथीलाई फोन गरें । जो वरिष्ठ पत्रकार तथा राजनतिक विश्लेषक पनि हुन् । हामीसँगै मनमा केही दुविधा, केही आशा अनि केही उत्साह बोकेर महेन्द्रपुलको कोलाहल विचबाट विस्तारै अघि बढ्यांै । जब हामी गणेश टोलको खाल्टाखुल्टी बाटो हुँदै अगाडी जाँदै थियौं, त्यहाँका प्रत्येक होटल तथा खाजा घर अगाडि प्रहरीको बाक्लो गस्ती थियो । शंका लाग्यो । चर्चामा निकै सुनेपछि त्यो ठाउँमा आजसम्म जान भ्याएको थिइन । संयोगले आज त्यो अवसर मिल्यो । हामी पालिखेचोक नालामुख हुदै भुपि शेरचनमार्ग हुँदै अगाडी बढ्दै गयौं । यात्रा भरि त्यही अस्वभाविक वातावरण आँखा अगाडी घुमिरह्यो । कुश्माको कार्यक्रम सकेर साँझतिर पोखरा फर्किएँ । साँझतिर पोखरामा पानी परिहरेको थियो । बेलुकाको खाना खाएर ओच्छ्यानमा पल्टिएँ । निन्द्रा लागेन । जुरुक्क उठेँ अनि वत्ति बालेँ । कपि र पेन्सील हातमा लिएर लेख्न सुरु गरें । तर के लेख्ने ? दिउँसो कार्यक्रममा देखेको गरीब किसानहरुको व्यथा चित्कार लेख्ने की सुन्दर सहर भित्रको कुरुप चित्र ? म अलमलमा परेँ । बागलुङ्ग बसपार्कको कुनै समाचार या कथा तयार पार्ने मेरो मनसाय थिएन । यी विषयमा थुप्रै कथाहरु लेखिएका छन् । छापाहरुमा छापिएकै छन् । तर पनि मेरो मानसपटलमा वारम्वार त्यही विषय घुमिरह्यो । एकोहोरो ती विवस युवतीहरुको चित्र मेरो मस्तिष्कमा आईरह्यो । मेरो मानसपटलमा एक्कासी बिप्लप ढकालको एउटा कवितांशले लखेट्यो । सुकुमारी रातहरुमा सेता कलकलाउदा तरुनी तिघ्राहरुले म हजूरको वैशलाई रन्कक तताईदिन्छु ओ लोग्ने मान्छे छनछनी गनेर वैशहरु म सडकमा लम्पसार सुतेकी छु विक्रीमा छु आउ मलाई सस्तोमा उपभोग गर कवितांशसँगै सोचेँ, ‘आखिर किन ? किन उनीहरु खुलेआम आफ्नो शरिरको विज्ञापनमा तल्लिन छन् ? किन कामुकता प्रकट गरिरहेछन् ? दुई पैसाकालागि आफ्नो अस्मिता किन लुटाई रहेकाछन् उनीहरु ? दुई वर्षे दुधे वालक एकातिर च्यापेर, अर्कोतिर कण्डम सहितको झोला च्यापेर किन यो सहरसँग अनुवन्धित भइरहेछन् आजका नारीहरु ? म सोचमग्न भएँ । मेरो मनमा एउटा प्रश्न खेलिरहेको छ । किन यी सुन्दरीहरु नरकमा बाँच्न बाध्य भइन् ? कुनै रहर ? कुनै बाध्यता ? अनि सोच्छु आखिर किन यहाँ आफूलाई झुलेर लुटाउन र लुट्नको लागि तल्लिन छन् सभ्य भनिएका मानिसहरु ? किन यसरी पटक पटक मरेर पनि बाँचिरहेछन् मान्छेहरु ? मेरो एउटै चाहाना, सुन्दर पोखरामा यस्तो कुरुप गतिविधि बन्द भइदिए कति राम्रो हुन्थ्यो ?